Diecezjalny Dom Matki i Dziecka w Sosnowcu prowadzony przez sosnowiecką Caritas funkcjonuje już od 6 miesięcy. Ośrodek jest doskonale wyposażony, zgodnie z unijnymi standardami. Pozwala to przebywającym w nim matkom z dziećmi złapać oddech, uporządkować swoje życie i wyjść na prostą, o co dbają zatrudnieni w domu specjaliści. Na chwilę obecną w placówce przebywa 14 osób – 5 matek i 9 dzieci. Ale w domu może mieszkać jeszcze drugie tyle osób.
I choć dom Caritas jest kompletnie wyposażony, to brakowało tam ogrodu. To się jednak zmieni. Dzięki Fundacji Rodziny Timken z USA, która postanowiła wspomóc naszą diecezjalną Caritas, plac wokół domu zmieni się w piękny ogród. Prace już trwają. Otwarcie nastąpi jeszcze w tym roku. – Ogród połączony z placem zabaw stworzyły od podstaw Anna Pernal i Magdalena Szczęśniak – projektantki wnętrz i ogrodów. Jest tak zaprojektowany, aby i dzieci i matki mogły w nim bezpiecznie i jak najlepiej spędzać czas. Będzie w nim dużo zieleni, traw, a drzewostan będzie różnorodny, ale łatwy w utrzymaniu. Teren będzie nawadniany automatycznie. Sercem ogrodu będzie posadzony centralnie dąb czerwony, na którym szczególnie zależało bp. Grzegorzowi Kaszakowi. Po ogrodzie będzie można poruszać się między drzewami, ale i alejkami. W sumie wybrukujemy ok. 250 metrów ciągów komunikacyjnych, przy których znajdą się wygodne ławki do karmienia dzieci i do odpoczynku. W ogrodzie powstanie także plac zabaw. Co ciekawe, urządzenia zainstalowane na placu wybierały młode mamy. Znajdzie się tam m.in. zjeżdżalnia, piaskownica, ścianka wspinaczkowa, pociąg i oczywiście huśtawki – powiedział ks. Tomasz Folga, dyrektor naszej Caritas.
Obecnie trwają ostatnie prace ogrodnicze. Ale zanim uzyskał on taki kształt, ks. Tomasz Folga musiał zorganizować przywiezienie kilkunastu tys. ton ziemi, by wyrównać teren. – Działka, na której stoi Dom Matki i Dziecka, praktycznie w całości była pod skosem. Chcąc stworzyć ogród i plac zabaw musieliśmy wyrównać teren, by uzyskać płaskie powierzchnie. Iudało nam się to; stworzyliśmy strukturę kaskadową, co – jak sądzę – dodaje jeszcze uroku całości – podkreśla ks. Folga. Z ogrodu i placu zabaw będą mogły korzystać nie tylko matki z domu Caritas, lecz także wszyscy mieszkańcy naszego regionu. Jest tylko jeden warunek – dzieci muszą w ogrodzie przebywać pod opieką rodziców, ze względów praktycznych i bezpieczeństwa.
Mamo, mogę tego misia? Tato, kup mi autko! Czyli słów kilka o tym, jak nauczyć dziecko wartości pieniądza.
Zakupy, mniejsze i większe dziecięce zachcianki to codzienność każdego rodzica. Jak sobie z nimi poradzić? Jak wytłumaczyć dziecku, że nie zawsze i nie wszystko można kupić? Jak nauczyć je odpowiedzialności, podejmowania decyzji finansowych i uczenia się na własnych błędach? Dobrym sposobem jest wprowadzenie kieszonkowego. W wielu rodzinach właśnie ta praktyka przyniosła konkretne rezultaty. Kiedy dziecko zafascynowane kolejną zabawką czy kolejnym atrakcyjnie wyglądającym gadżetem miało zapłacić za nie ze swojej kieszeni, okazywało się, że... może jednak nie jest to aż tak bardzo potrzebne albo że jest bardzo drogie. Ważne, żeby dziecko, otrzymując kieszonkowe, wiedziało, jakie reguły w związku z tym obowiązują. Oczywiście, każda rodzina jest inna, każda rządzi się swoimi prawami i inną pulą pieniędzy dysponuje. Istnieją jednak zasady, które warto sprawdzić na własnym podwórku. Wakacje i wakacyjne wyjazdy z wszechobecną kolorową komercją i lodami na każdym rogu to dobry moment na eksperymenty również w dziedzinie rodzinnych finansów. Dla tych, którzy właśnie się zastanawiają nad tym tematem – garść propozycji i kwestii do zastanowienia.
Gdy umierała, nie miała nawet siedmiu lat, ale jej krótkie życie wciąż zadziwia i inspiruje.
Antonietta Meo, nazywana Nennoliną, przyszła na świat 15 grudnia 1930 r. w Rzymie. Była czwartym dzieckiem w pobożnej rodzinie, w której codzienny udział w Eucharystii był oczywistością. Mała Antonietta na pierwszy rzut oka nie różniła się od swoich rówieśników – była dzieckiem żywym, radosnym, głośno się śmiała, czasem psociła i była niegrzeczna (umiała jednak szybko przeprosić). Jej rodzice, Maria i Michael, każdego dnia modlili się z dziećmi. Nennolina chodziła do przedszkola, które prowadziły siostry zakonne, a jej dom stał zaledwie kilkaset metrów od bazyliki, w której do dziś znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Dziewczynka wzrastająca w takiej atmosferze zadawała mnóstwo pytań dotyczących wiary, chciała też bardzo przystąpić do Komunii św.
Jest w „Mistyczce” - filmie zrealizowanym przez Rafael Film o Alicji Lenczewskiej - jedna scena, po której nie sposób wyjść z kina obojętnym. Alicja zamawia Mszę świętą i wypowiada: „Chcę ofiarować swoje życie za życie mojego brata”.
Kilkanaście lat temu otrzymałam propozycję od jednego z wydawnictw, bym napisała biografię Alicji Lenczewskiej. Odmówiłam. Bałam się, i mówię to bez wstydu, że nie mam kompetencji, żeby pisać o kimś, kto rozmawia z Jezusem. Historię potrafię zweryfikować w archiwum, relację świadka mogę nagrać i opisać, medialne studium przypadku mogę przygotować, ale mistyka? Ona nie zostawia po sobie akt. Zostawia tylko zeszyty, w których ktoś zapisuje zasłyszane z Góry słowa. Gdy odmówiłam wydawcy, miałam poczucie, że w ten sposób zamknęłam ten temat na zawsze.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
