Przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego ofiarę na remont spalonego dachu i zniszczonego wystroju wnętrza katedry przekazali członkowie Archikonfraterni Literackiej Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny z Warszawy. Dar na ręce bp. Grzegorza Kaszaka i ks. Jana Gaika – proboszcza katedry, złożyli przedstawiciele archikonfraterni – dr inż. Jan Szymczyk – senior, Ludwik Pawłowski – podskarbi i dr Miłosz Stanisławski – doradca zarządu.

Archikonfraternia Literacka Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny została założona w 1507 r. w Warszawie przy nieistniejącym dziś kościele św. Jerzego, jako bractwo kościelne – konfraternia. Uzyskała ona od papieża Klemensa X w 1673 r. tytuł i przywileje arcybractwa. Po kilku zmianach miejsca, od 1669 r. działa przy archikatedrze św. Jana. W XIX wieku bractwo rozwinęło pomoc i opiekę dla wdów i sierot. Członkowie archikonfraterni prowadzili działalność społeczną, charytatywną i polityczną. Po II wojnie światowej archikonfraternia nie mogła rozwijać szerszej działalności, a nawet utraciła osobowość prawną. Dzięki opiece kard. Stefana Wyszyńskiego przetrwała jako instytucja. W stanie wojennym bracia działali w Prymasowskim Komitecie Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Archikonfraternia prowadziła punkt charytatywny świadczący pomoc dla rodzin internowanych oraz dla tych, którzy utracili pracę i innych potrzebujących. Z pomocy skorzystało ponad 5 tys. osób. Członkowie bractwa organizowali liczne odczyty w kościołach z udziałem luminarzy nauki. Wydano wówczas 30 „Zeszytów Społecznej Nauki Kościoła”. W tym okresie zostały założone domy grupujące konfratrów mieszkających poza Warszawą. Obecnie działalność kontynuują domy w Bydgoszczy i Mysłowicach. Jeszcze w 1956 r. bracia rozpoczęli starania o odzyskanie osobowości prawnej; udało się to uzyskać dopiero w 1994 r.