Świadek wiary

8 listopada w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie miała miejsce konferencja naukowa poświęcona kard. Kazimierzowi Świątkowi. Spotkanie zorganizowane z okazji 100. rocznicy urodzin Księdza Kardynała zatytułowano „Świadek wiary”

Al. Grzegorz Konopacki

[ TEMATY ]

konferencja

Al. Bartosz Ojdana

Od lewej: ks. Tadeusz Syczewski, bp Antoni Dziemianko, Zbigniew Filipkowski, bp Tadeusz Pikus i bp Antoni Dydycz

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Organizatorami były WSD W Drohiczynie oraz Podlaski Instytut Kultury Chrześcijańskiej im. Jana Pawła II w Drohiczynie – Patrymonium Fidei. Głównymi organizatorami byli ks. Mariusz Boguszewski, prezes Instytutu, i Zbigniew Filipkowski, przewodniczący sympozjum. Na konferencji byli obecni bp Tadeusz Pikus, bp Antoni Dydycz, bp Antoni Dziemianko, kapłani, alumni seminarium na czele z rektorem ks. Tadeuszem Syczewskim, siostry zakonne i osoby świeckie. Uczestniczyło ok. 250 osób.

Konferencję rozpoczął ks. Tadeusz Syczewski modlitwą do Matki Boskiej Ostrobramskiej, po czym bp Tadeusz Pikus, ordynariusz drohiczyński, w słowie wstępnym przybliżył życiorys kard. Kazimierza Świątka.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Ksiądz Kardynał urodził się 21 października 1914 r. w Walku, obecnie Estonia, w polskiej patriotycznej rodzinie. W 1917 r. wraz z rodziną został zesłany na Sybir. W 1922 r. wrócił do Polski i osiedlił się w Baranowiczach. Po ukończeniu szkoły podstawowej i Gimnazjum im. Tadeusza Rejtana w 1933 r. wstąpił do WSD w Pińsku, które ukończył w 1939 r., otrzymując świecenia kapłańskie 8 kwietnia. Był aresztowany przez bolszewików po raz pierwszy w 1941 r., po raz drugi w 1944 r. 21 lipca 1945 r. został zesłany po raz drugi na Syberię. W łagrach o zaostrzonym rygorze Maryinsk, Workuta, Inta przebywał do 16 lipca 1954 r. Po zwolnieniu z zesłania przybył do Pińska, został proboszczem katedralnym, a 13 kwietnia 1991 r. otrzymał sakrę biskupią i został mianowany przez św. Jana Pawła II arcybiskupem metropolitą mińsko-mohylewskim oraz administratorem apostolskim diecezji pińskiej. W latach 1999 – 2006 przewodniczył Konferencji Biskupów Katolickich na Białorusi. 21 lipca 2011 r. umarł w Pińsku i został pochowany w podziemiach katedry.

Dr Marek Hałaburda – prodziekan Wydziału Historii i Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie wygłosił referat pt. „Historia diecezji pińskiej w latach 1925-39”. Biskup piński Antoni Dziemianko przybliżył, jaki jest obecny stan Kościoła na Białorusi.

Były kanclerz Kurii Diecezji Pińskiej oraz sekretarz kard. Kazimierza Świątka ks. Stanisław Pawlina wygłosił referat pt. „Żył wśród nas, byliśmy z nim – wspomnienia”. Krystyna Lalko, redaktor wydawnictwa „Pro Christo” w Mińsku, wspominając spotkania z Księdzem Kardynałem, ukazała jego wiarę.

Wspomnieniami o współpracy i zaufaniu Bożej Opatrzności Księdza Kardynała w dziele odbudowy świątyń na Białorusi podzielił się ks. Mieczysław Lipnicki z Białej Podlaskiej, z którym organizował pomoc materialną na ten cel.

Kolejne wystąpienie miał autor filmu o kard. Świątku pt. „Pasterz”– Stanisław Marek Królak z TVP Historia. Głos zabrał bp Antoni Dydycz, podkreślając możliwość umocnienia się osobowością i wiarą kard. Świątka. Ks. Tadeusz Syczewski poprowadził modlitwę, po czym Zbigniew Filipkowski otworzył wystawę zatytułowaną „Niezłomny kardynał”.

2014-11-20 13:32

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pamiętne czerwce

Niedziela kielecka 27/2016, str. 3

A.D.

[ TEMATY ]

IPN

konferencja

Debata o czerwcowych rocznicach

Dwukrotnie miesiąc czerwiec zapisał się w historii Polski drugiej połowy XX wieku – to czerwiec 1956 i czerwiec 1976. Czy te kryzysy społeczno-polityczne PRL były niezbędne, czy można ich było uniknąć, na ile te wydarzenia doprowadziły Polaków do wolności?

Na ten temat dyskutowali prof. dr hab. Jerzy Eisler, dr Paweł Sasanka i Edyta Krężołek. „Niedziela Kielecka” patronowała wydarzeniu. Obie rocznice uświadamiają nam dramatyczną historię Polski w okresie dyktatury komunistycznej.

CZYTAJ DALEJ

Bliskość Jezusa odsłania sens

2026-01-14 21:28

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

s. Amata CSFN

Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.

CZYTAJ DALEJ

Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?

2026-01-15 09:29

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».

CZYTAJ DALEJ

Reklama