Reklama

Niedziela Podlaska

Z radością służyć Chrystusowi!

O pracy duszpasterskiej w Urugwaju z byłym ojcem duchownym WSD w Drohiczynie ks. Jarosławem Przeździeckim rozmawia ks. Krzysztof Żero

KS. KRZYSZTOF ŻERO: – Właśnie mija rok, od kiedy opuściłeś Polskę, by udać się na misje do Urugwaju. Czy nie żałujesz tej decyzji?

KS. JAROSŁAW PRZEŹDZIECKI: – Na pewno nie. Chociaż sytuacja Kościoła jest tutaj zupełnie inna niż w Polsce, to jednak czuję się bardzo dobrze i cieszę się, że dane mi było przez ten czas pracować dla Chrystusa w Urugwaju. Ufam, że Bóg pozwoli mi zostać nieco dłużej w diecezji Minas, do której zostałem posłany.

– Czy trudno jest nieść radość Ewangelii w Urugwaju?

– Owszem, jest wiele trudności, z którymi trzeba się zmierzyć. Tak jak wspomniałem, sytuacja Kościoła jest zupełnie inna niż w Polsce. Jeżeli na Mszę św. niedzielną przychodzi ok. 10 osób z osiedla, gdzie spokojnie mieszka ok. 2 tys. ludzi, jeżeli ze szkoły katolickiej, w której uczę, liczącej ok. 260 uczniów, tylko jednostki są od czasu do czasu na Mszy św. niedzielnej, jeżeli na 8 dzieci, które do tej pory ochrzciłem, rodzice żadnego z nich nie żyją w sakramentalnym związku małżeńskim, choć w większości przypadków przeszkód kanonicznych nie ma, jeżeli nawet osoby, które chodziły do Kościoła, nie pragną pogrzebu religijnego, to dla mnie, Polaka, taka sytuacja to trudne zderzenie z rzeczywistością. Czasami więc przychodzi takie pytanie-pokusa: „Czy jestem tutaj potrzebny?”. Z drugiej jednak strony, to właśnie w tej, a nie innej sytuacji Pan Bóg pozwala mi odkrywać i widzieć ogromną potrzebę obecności i posługi Kościoła, co oczywiście jest dla mnie bardzo motywujące i umacniające i – w konsekwencji – pomaga mi z radością służyć Chrystusowi. Oprócz tego tym, co pomaga pracować z radością wśród Urugwajczyków, jest mimo ich dosyć luźnego związku z Kościołem – mierząc naszymi kategoriami – ich wielka życzliwość: zarówno dorosłych, jak i dzieci, i młodzieży wobec księdza obcokrajowca.

– Co było dla Ciebie do tej pory największą radością?

– Trudno mi to sklasyfikować, ale w pamięci utkwiły mi zwłaszcza dwie sytuacje. Pierwsza miała miejsce w jednej z kaplic, w których posługuję. Pewnej niedzieli myślałem, że będę sam odprawiał Mszę św., ponieważ jedyna moja stała parafianka z tego osiedla zachorowała. Gdy więc niespodziewanie tuż przed rozpoczęciem Mszy św. przyszła inna osoba, to naprawdę była to jedna z najradośniejszych Mszy św. niedzielnych w moim życiu. Nigdy wcześniej nie podejrzewałem, że będę się tak cieszył z obecności jednego wiernego na Eucharystii. Druga sytuacja, to kiedy jedna z pań, które pracują u nas w szkole, zdecydowała się po raz pierwszy przystąpić do spowiedzi i Komunii św. Były to chwile, które utkwiły mi w pamięci i – mam nadzieję – jeszcze przez dłuższy czas będą dla mnie źródłem radości i nadziei.

– Czego nauczyły Cię te sytuacje?

– Są dwie takie prawdy, którymi chciałbym się podzielić. Kiedy cieszyłem się z obecności tego jednego wiernego, było to dla mnie konkretnym potwierdzeniem prawdy, że Jezus umarłby na krzyżu nawet za jednego człowieka, który by tego potrzebował, oraz że tak samo teraz nawrócenie i spotkanie z Bogiem nawet jednej osoby nadaje sens każdemu naszemu poświęceniu się. Poza tym tutaj doświadczyłem też namacalnie innej prawdy, o której wcześniej wiedziałem i którą głosiłem alumnom seminarium, a mianowicie, że bez łaski Bożej i modlitwy nasze wysiłki duszpasterskie są na nic. Oczywiście, to nic nowego, ale zauważyłem, że w Polsce, gdzie kościoły są pełne i gdzie zawsze jakaś część wiernych z gorliwością odpowiada na inicjatywy duszpasterzy, to jednak inaczej przeżywałem tę prawdę niż w społeczeństwie bardzo zlaicyzowanym, gdzie tak naprawdę wiele argumentów, którymi się posługiwałem gdzie indziej, po prostu nic nie znaczy. To, co mi zostawało niejednokrotnie, to po prostu modlić się i czekać, aż Duch Święty poruszy ludzkie serce. Przy tej okazji chcę też powiedzieć, że bardzo umacnia mnie świadomość tego, że wielu ludzi, zwłaszcza w Polsce, modli się za mnie. Jest to naprawdę wielkie oparcie, za które szczerze dziękuję.

– Wróćmy do Urugwaju. Co jest najbardziej charakterystyczne dla tego kraju?

– Kiedyś jedna pani poprosiła mnie o wywiad dla miejscowej, internetowej telewizji. Zapytała mnie, co wiedziałem o ich kraju przed przyjazdem. Odpowiedziałem, że potrafiłem wymienić zaledwie trzy nazwiska Urugwajczyków i byli to piłkarze: Suárez, Cavani i Forlán. Po wywiadzie dziennikarka powiedziała mi, że teraz muszę już wiedzieć, że Urugwaj to nie tylko piłka, ale także „asado”, „dulce de lece” i „mate”. Przyznam się, że zgadzam się z nią w stu procentach, bo oprócz wielkiego zamiłowania do futbolu to, co cechuje Urugwajczyków, to także zamiłowanie do spraw kulinarnych i zarówno „asado”, czyli wołowina z grilla, „dulce de lece”, czyli rodzaj słodkiego kremu, jak i „mate”, czyli ich herbata, są tutaj wszechobecne. Ostatnio jedna licealistka nie mogła pojąć, że dopiero tutaj jadłem po raz pierwszy „dulce de lece”. Niektórym trudno sobie wyobrazić życie bez tego.

– Co oprócz tego mógłbyś powiedzieć o tym kraju i o miejscowym społeczeństwie?

– Tutejsi mieszkańcy są na ogół bardzo życzliwi i pokorni. Lubią się nawzajem pozdrawiać, więc także i ja nieraz słyszę, że ktoś krzyczy moje imię z drugiej strony ulicy, bo chce mnie pozdrowić. Niedawno, gdy stałem na przejściu dla pieszych, zaczął trąbić autobus miejski. Obejrzałem się dopiero po trzecim razie i okazało się, że wraz ze swoją mamą jechała nim dziewczynka z naszego przedszkola, która poprosiła kierowcę, żeby pozdrowił mnie klaksonem. Poza tym w zwyczaju urugwajskim jest to, że wita się i żegna z ludźmi pocałunkiem, i wcale nie przeszkadza w tym fakt, że się kogoś nie zna. Dotknęła mnie też pokora tych ludzi. Kilka razy w czasie przygotowań do chrztu musiałem poruszyć trudne dla nich sprawy, i choć z życzliwością, to powiedzieć kilka słów, które mogły zaboleć. Nigdy jednak nie spotkałem się przez to z jakimś atakiem czy agresją. Zawsze, jak do tej pory, wysłuchano mnie z życzliwością i uwagą.
Gdy chodzi o Urugwaj, to ten rok jest pod znakiem wyborów prezydenckich i parlamentarnych oraz kampanii wyborczej. Przyznam się, że takiego rozmachu kampanii wyborczej w Polsce nie widziałem: nie tylko mnóstwo plakatów, ale także mnóstwo ludzi rozdających ulotki i samochody jeżdżące w każdym mieście, nadające przez głośniki ogłoszenia wyborcze, najczęściej w formie śpiewanej. Niestety, sondaże dają znaczną przewagę koalicji, która rządziła przez dwie ostatnie kadencje i m.in. rozszerzyła prawo do aborcji, zalegalizowała małżeństwa jednopłciowe oraz marihuanę. Ciekawostką jest to, że w tym kraju udział w wyborach jest obowiązkowy.
Gdy mówimy o władzach, to trzeba dodać, że zlaicyzowanie społeczeństwa ma charakter programowy. W szkołach publicznych nie można mówić o Bogu i jakakolwiek obecność Kościoła jest w nich zabroniona. W sposób huczny Urugwajczycy świętują karnawał, z tym że w Minas jego obchody w tym roku rozpoczęły się w I niedzielę Wielkiego Postu i trwały do Wielkanocy, z przerwą jedynie na Wielki Piątek. Wielki Tydzień zaś to tutaj tydzień turystyki.

– A co możesz powiedzieć o chrześcijanach?

– Gdy chodzi o miejscowy Kościół, to ludzie przeżywają swoją wiarę inaczej niż u nas. Jak wspomniałem udział w sakramentach jest niewielki, ale zauważyłem, że wielu, kiedy przechodzi lub przejeżdża samochodem przed miejscową katedrą, czyni znak krzyża, wiele osób też nosi różance na szyi. Kiedy mają jakąś ważną sprawę lub chcą za coś podziękować, to pielgrzymują na wzgórze Verdùn niedaleko Minas, gdzie od ponad 100 lat stoi figura Matki Bożej. 19 kwietnia tego roku, w centralnym dniu tych pielgrzymek, szacuje się, że przybyło tam ok. 100 tys. osób. Wielkim szacunkiem cieszy się wśród Urugwajczyków papież Franciszek i oczekuje się, że w 2016 r. odwiedzi także ten kraj, gdy wybierze się z pielgrzymką do Argentyny. Miejscowe duchowieństwo, z racji na specyficzne warunki, żyje dosyć ubogo. Na pewno wielką szansą i nadzieją dla Kościoła są szkoły katolickie, których jest wiele i które mimo nierównego traktowania przez państwo cieszą się dużym uznaniem wśród Urugwajczyków.

– Co byś chciał na koniec przekazać Czytelnikom „Niedzieli Podlaskiej”?

– Proszę o modlitwę za mnie i wszystkich misjonarzy, którzy z dala od domu rodzinnego głoszą Chrystusa po całym świecie, oraz o nowe powołania misyjne.

– W imieniu Czytelników „Niedzieli Podlaskiej” dziękuję za rozmowę i życzę zdrowia oraz błogosławieństwa Bożego.

2014-10-30 10:28

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nasi mistrzowie

[ TEMATY ]

ministrant

Magda Nowak

Ministranci z Zawiercia, lektorzy młodsi z Gorzędowa oraz lektorzy starsi z Konopisk okazali się najlepszymi piłkarzami w archidiecezji częstochowskiej. Pojadą na Mistrzostwa Polski Liturgicznej Służby Ołtarza o Puchar KnC do Elbląga.

Zobacz zdjęcia: Nasi Mistrzowie

Finał diecezjalny Turnieju Mistrzostw LSO w Piłce Nożnej Halowej odbył się 7 marca. Zakwalifikowane do rozgrywek drużyny spotkały się na boisku hali sportowej IV Liceum Ogólnokształcącego im. H. Sienkiewicza w Częstochowie.

Ministranci z parafii św. Stanisława Kostki w Zawierciu mówią zgodnie, że liczyli na zwycięstwo. – Było dużo łez smutku i szczęścia, ale jednak szczęście przezwyciężyło. Smutku dlatego, że mogliśmy nie awansować, bo na początku mieliśmy drugie miejsce – wyjaśnia Michał. – Cieszę, że mogę trzymać puchar – dodaje Jakub. – Graliśmy zespołowo. Jesteśmy zgraną drużyną – mówi z dumą Mateusz. Opiekun drużyny ks. Bartosz Kasprzak potwierdza, że od początku byli uznawani za faworytów. – Jestem bardzo dumny z moich ministrantów. Ale dla mnie najważniejsze jest, żeby się nie zmieniali, żeby byli sobą i cieszyli się tym, co robią – zaznacza kapłan.

Ks. Rafał Białas z parafii św. Walentego w Konopiskach mówi: – Cicho liczyliśmy na zwycięstwo, bo w tamtym roku naprawdę nie dużo nam brakło, choć brakło nam chyba wtedy pokory. Dzisiaj przyjechaliśmy z nadzieją, ale i z pokorą, żeby zagrać na tyle, na ile nas stać. – Obawiałem się rywali, bo dobrze grali, ale udało się – relacjonuje Paweł. – Emocje są ogromne. Jedziemy do Elbląga! – krzyczy z radości drugi Paweł, bramkarz drużyny.

Dla chłopaków z parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Gorzędowie zwycięstwo w kategorii lektor młodszy to ogromne zaskoczenie. – Ogólnie nikt się tego nie spodziewał. To nasz pierwszy wielki sukces – wyznaje Bartłomiej. – Myślałem, że przyjedziemy tutaj, pogramy trochę z chłopakami i wrócimy, a tu proszę, jedziemy dalej – mówi Igor. – W Elblągu liczymy na to, że powalczymy, i że damy o sobie znać – dodaje ks. Cezary Kaleta.

Więcej na www.lso.archiczest.pl Zobacz

CZYTAJ DALEJ

USA/ W Georgii na Covid-19 zmarł siedmiolatek

2020-08-07 19:55

[ TEMATY ]

USA

dziecko

COVID‑19

zgony

Adobe Stock

W Georgii na Covid-19 zmarł siedmiolatek - podały w piątek amerykańskie media. Chłopczyk nie miał żadnych chorób współistniejących. To najmłodsza ofiara śmiertelna epidemii w tym stanie.

"Każdy zgłaszany zgon z powodu Covid-19 jest tragiczny, ale utrata kogoś tak młodego jest szczególnie bolesna" - przekazał Lawton Davis, odpowiedzialny za zdrowie publiczne we władzach hrabstwa Chatham.

Covid-19 jest szczególnie niebezpieczny dla osób schorowanych i w podeszłym wieku. Dzieci - zgodnie z informacjami rządowego Centrum ds. Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) - rzadziej doświadczają ciężkich objawów choroby.

Epidemiolodzy przypominają zarazem, że dzieci również mogą zakazić się koronawirusem. Od czerwca odnotowywany jest wzrost rejestrowanych infekcji w USA, także wśród młodych. W okresie od 16 do 24 lipca hospitalizacja nieletnich wzrosła na Florydzie o 23 proc. W stanie tym z powodu koronawirusa zmarło co najmniej siedmioro dzieci.W USA trwa debata, czy pozwolić dzieciom na powrót do szkół na jesień.

Istnieje obawa, że uczniowie mogą zarazić koronawirusem starsze osoby, w tym np. nauczycieli. Doktor Deborah Birx, koordynator ds. koronawirusa w administracji Donalda Trumpa, twierdzi, że pytanie, jak szybko dzieci rozprzestrzeniają wirusa "nadal pozostaje otwarte".

W USA to w gestii władz stanowych i lokalnych spoczywa decyzja o tym, w jaki sposób wznowić zajęcia szkolne. Podejmowane są różne decyzje, z różnymi terminami i trybami nauczania (wirtualnym, w klasach lub w systemie mieszanym). W Houston początek zajęć w klasach przełożono w piątek na 8 września. W Kalifornii co najmniej 90 proc. uczniów w nowym semestrze uczyć się będzie online.

Z Waszyngtonu Mateusz Obremski (PAP)

mobr/ kar/

arch.

CZYTAJ DALEJ

Papież: radość bycia z Panem przyciąga i jest zaraźliwa

2020-08-08 14:46

[ TEMATY ]

Franciszek

papież Franciszek

Małe Siostry Franciszkanki od Najświętszego Serca

Grzegorz Gałązka

„Powinniśmy pozwolić Panu, aby zawsze był z nami zjednoczony. W ten sposób będzie nas przemieniał dzień po dniu, czyniąc nasze serca coraz bardziej podobnymi do swojego Serca” – tymi słowami Papież Franciszek zwrócił się w specjalnym przesłaniu do zgromadzenia Małych Sióstr Franciszkanek od Najświętszego Serca.

Dokładnie za rok będzie ono obchodziło 100-lecie śmierci swojej założycielki bł. Marii Margherity Caiani. To właśnie ona w 1902 roku dała początek temu zgromadzeniu. Dzisiaj siostry rozpoczęły rok jubileuszowy jej poświęcony. Pełnią posługę szczególnie na rzecz dzieci i młodzieży we Włoszech, Brazylii, Egipcie, na Sri Lance oraz w Betlejem.

Ojciec Święty w swoim przesłaniu zatrzymał się na znaczeniu nazwy zgromadzenia. Słowo: „Małe” zwraca uwagę na tajemnicę stylu życia zgromadzenia. Chodzi o „styl małości”. Siostry żyją w szkole św. Franciszka, aby bardziej naśladować Pana, który jako pierwszy stał się mały, wybierając tę drogę. To wąska i wymagająca ścieżka, ale jeśli podąża się nią na serio staje się bardzo owocna – podkreślił Papież. Nazwa zgromadzenia wyróżnia sie ponadto określeniem „Najświętsze Serce”, aby zakorzenić się u źródła Miłości Jezusa. Ona jest konkretna i wierna, wyraża się w bliskości poprzez gesty, które podnoszą oraz dają godność i zaufanie. Określenie „Najświętsze Serce” w nazwie zgromadzenia nie jest jedynie uzupełnieniem, ale mówi znacznie więcej, wskazuje na przynależność. Wyraża się ona przede wszystkim w modlitwie. Całe wasze życie jest wezwaniem, aby poprzez łaskę Ducha Świętego stać się modlitwą – zauważył Franciszek.

Ojciec Święty życzył siostrom, aby pobudzane przez Najświętsze Serce były matkami dla ludzi, których spotykają „od kołyski po grób”, jak mawiała założycielka. Zachęcał, aby głosiły z radością, że Pan patrzy na nas zawsze z miłosierdziem i ma miłosierne serce. Papież zwrócił uwagę, że charyzmat zgromadzenia ma również charakter „naprawczy”. „Poprzez wasze modlitwy i wasze małe gesty zasiewacie na polu świata ziarno miłości Boga, która wszystko czyni nowym. Ziarno, które wpada w ziemię nie robi hałasu. Te dzieła są w stanie uczynić świat piękniejszym, oświetlić go promieniem miłości Boga” – powiedział na zakończenie Franciszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję