Reklama

Niedziela Małopolska

Dzielne niewiasty

Niedziela małopolska 21/2014, str. 6-7

[ TEMATY ]

kobieta

Archiwum Dzielnych Niewiast

Piękne, zadbane, kobiece. Dbają o ciało i duszę. Starają się wzajemnie wspierać i wiele rozmawiać, ale stronią od plotek i bezsensownej gadaniny. Istnieją takie kobiety? Tak! Przedstawiam Państwu Dzielne Niewiasty.

Współczesne duszpasterstwo

Dwa lata temu w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, prowadzonej przez redemptorystów na krakowskim Podgórzu, narodził się pomysł na zorganizowanie spotkania dla kobiet. – Był maj, a naszą patronką jest Maryja, więc inicjatywa powstała w bardzo naturalny sposób – mówi o. Paweł Drobot CSsR, duchowy opiekun wspólnoty. – Widzieliśmy też taką potrzebę, by dla kobiet przygotować coś bardzo konkretnego i współczesnego w kontekście wiary chrześcijańskiej. Nasza propozycja w założeniu miała pokazywać współczesność połączoną z duchowością, która nie jest przecież czymś staroświeckim. Człowiek żyje dzięki temu, że ma jakieś korzenie duchowe. Zaczęliśmy poszukiwać inspiracji w oparciu o Biblię i antropologię chrześcijańską, ale i tą wcześniejszą, dotyczącą godności każdego człowieka. Wiele nauk na ten temat zostawił nam św. Jan Paweł II. Sam jednak bym nic nie zrobił, gdyby nie kobiety, które chciały się w to zaangażować – dodaje Kapłan.

Redemptoryści w 2012 r. przygotowali dla nich Majówkę, której gościem była Dorothy Cummings Mc Lean, autorka bestsellerowej książki „Anielskie single”.

Reklama

Dla wszystkich kobiet

– Atmosfera tamtej Majówki była na tyle niezwykła i sprzyjająca, że niektóre uczestniczki zapragnęły regularnych spotkań i stałej duchowej formacji. O. Paweł przystał na to, a odpowiedzialność za nowo tworzącą się grupę złożył na moje ręce – mówi Alicja Jewuła z Tarnowa – Ustaliłyśmy datę naszego pierwszego spotkania i tak się zaczęło. Na początku było nas około 20 kobiet, w kolejnych miesiącach liczba uczestniczek szybko rosła. Obecnie na spotkania przyjeżdża 80-90 pań z różnych części Polski. Ogromna różnorodność zarówno wiekowa (od 18 lat do 60+), jak i stanowa (mężatki, niezamężne, wdowy) to nasze bogactwo. Dużo się od siebie nawzajem uczymy.

Wszystkie aspekty kobiecości

– Początkowo nie bardzo wiedziałyśmy, jak to wszystko ma wyglądać – wspomina Alicja. – Kilka pierwszych spotkań poświęciłyśmy modlitwie. Ale powoli rozeznawałyśmy, że tu nie chodzi wyłącznie o modlitwę i duchowość, ale o całą kobiecość, wszystkie jej aspekty, wszystko to, co dotyczy kobiety – czyli i wygląd, i emocje, i umysł, i potrzeby estetyczne. Stąd wzięła się idea warsztatów tematycznych.

W pierwsze soboty

Spotkania Dzielnych Niewiast odbywają się zazwyczaj w pierwsze soboty miesiąca. Szczegółowy program i plan dnia można znaleźć na blogu: www.dzielneniewiasty.pl (tu można także się zapisać na spotkanie). Dla chętnych o godz. 8 jest Różaniec i nabożeństwo pierwszosobotnie. Oficjalne spotkania rozpoczynają się o 9. krótką modlitwą, po czym panie dzielą się na mniejsze grupy. Warsztaty trwają do 12.30.

Reklama

– Do tej pory miałyśmy cykle poświęcone: pracy z emocjami, choreoterapii, sovoir-vivre’owi, warsztaty motywacyjne, wizażu, masażu oraz jednorazowe warsztaty tańca żydowskiego i muzyki liturgicznej – wymieniają Dzielne Niewiasty.

Warsztaty

– Kiedy przyjechałam na spotkanie Dzielnych Niewiast po raz pierwszy, to właśnie ten blok „wiedzowy” mnie przekonał – mówi Stasia, która przyjeżdża na spotkania z Trzebini. – Alicja do prowadzenia warsztatów zaprosiła bardzo dobrych fachowców i prelegentów. Kiedyś sama prowadziłam firmę szkoleniową i muszę powiedzieć, że są to warsztaty na bardzo wysokim poziomie. Dużym i nieocenionym przeżyciem jest dla mnie także czas popołudniowy, który nazywamy tutaj „wizażem duchowym” – dodaje Stasia.

Wizaż duchowy

– Po wspólnym obiedzie, o godz. 14 rozpoczyna się modlitwa uwielbienia, a o 14.30 – Eucharystia. Po niej o 15.30 jest konferencja. O 16.30 rozpoczyna się godzinna adoracja (w tym czasie istnieje możliwość spowiedzi lub rozmowy z kapłanem). O 17.30 dzielimy się przeżyciami dnia w mniejszych grupach, a potem, podczas wspólnej kolacji, podsumowujemy miniony czas. Spotkania Dzielnych Niewiast zajmują więc cały dzień, po którym jesteśmy jak nowo narodzone – mówią z uśmiechem dziewczyny…

Dla ducha i intelektu

Comiesięczne spotkania Dzielnych Niewiast gromadzą nie tylko mieszkanki Krakowa i okolic. Wiele z nich przyjeżdża tu z daleka. Od czasu pierwszej krakowskiej Majówki powstały dwie gałęzie wspólnoty – w Warszawie i we Wrocławiu. One także działają pod duchową opieką redemptorystów w tych miastach.

– Na naszej ostatniej Majówce była rodzina – mama, córka i wnuczka – mówi z uśmiechem Zosia z Warszawy. – Wszystkie trzy wyjechały stąd bardzo zadowolone. To jest przedziwne, że kobiety tak dobrze czują się w swoim towarzystwie! Odnajdują potrzebę, by się spotkać, rozumieją się, czują się wysłuchane i umocnione. Myślę, że oprócz takiego wzmocnienia duchowego, które tu otrzymujemy poprzez modlitwę, zdobywamy też wiedzę o kobietach – w Piśmie Świętym, poprzez całą antropologię i nauczanie Kościoła na ten temat. Takich informacji próżno szukać w świecie, a nawet na niedzielnym kazaniu. Jest to więc wielka nowość i wielka potrzeba. Do niedawna nie trzeba było definiować, kim jest kobieta, a kim – mężczyzna. Dziś czasy są takie, że musimy być przygotowane na nowe tematy, żeby obronić pozycję kobiety w świecie. Po kanonizacji odżywają teksty św. Jana Pawła II i dostrzegamy, jak bardzo on z pozycji Kościoła tłumaczył rolę kobiety – mówi Zosia.

Przełamać stereotypy

Dzielne Niewiasty dostrzegają potrzebę świadectwa we wszystkich środowiskach, w których się znajdują. Ta otwartość sprawia, że coraz więcej osób przyznaje się do wyznawanych wartości i okazuje się, że nawet w laickim otoczeniu, chrześcijan nie brakuje.

– Po naszej tegorocznej Majówce podeszła do mnie młoda dziewczyna z Poznania – opowiada Alicja. – To, co ją ujęło, to fakt, że spotkała tu kobiety, które są piękne, uśmiechnięte, zadbane. Są dla niej inspiracją – nie tylko duchową. Była poruszona, ponieważ miała inny obraz kobiety w Kościele.

– Istnieje pewien stereotyp kobiety w Kościele – smutnej, niepewnej siebie, ubranej w długą bluzę i długą spódnicę – uśmiecha się Ania. – A przecież wiemy, że wcale tak nie jest. I chodzi także o to, by zmienić ten mit. Kobieta, także w Kościele, ma dawać świadectwo swoim pięknem – tym wewnętrznym, ale i zewnętrznym, dbałością o swój wygląd – dodaje. – Fizyczność i duchowość wcale nie kłócą się ze sobą i chodzi o to, by umieć pokazać całość – pełnię kobiecości.

Przypadki

Dopytuję zebrane panie o to, jak znalazły się w gronie Dzielnych Niewiast...

– Na studiach podyplomowych pisałam pracę o duchowości kobiet, która, moim zdaniem, nie jest szerzej znana i pisząc, zachwyciłam się Edytą Stein – opowiada Ewa z Katowic. – Później znalazłam informację o Majówce, gdzie miała być także mowa o tej świętej i to był powód, dla którego tu przyjechałam po raz pierwszy. A potem rozwijało się to bardzo spontanicznie – dodaje.

– Podczas studiów działałam w duszpasterstwie akademickim, zresztą właśnie tu, u redemptorystów – opowiada Marta. – Potem była rodzina, dzieci, choroba rodziców. Nie było więc czasu, żeby się angażować. Teraz, gdy rodzice już nie żyją, a dzieci urosły, koleżanka powiedziała mi, że są takie spotkania, więc przyszłam, aby zobaczyć, co to takiego i już zostałam.

– Myślę, że ile nas tu siedzi, tyle było powodów, z jakich się tu znalazłyśmy. Ja osobiście szukałam wspólnoty, niekoniecznie dla kobiet, wtedy nawet nie wiedziałam, że taka grupa istnieje. Koniec końców, o grupie powiedział mi mój mąż – mówi z uśmiechem Ania.

– Na spotkania przychodzę prawie od samego początku – dzieli się Elżbieta. – Za pierwszym razem byłam zaskoczona, bo po paru minutach poczułam się tu jak u siebie. Ważne są dla mnie rozmowy i zawiązujące się nowe relacje. Właściwie każdy warsztat i posiłki spędzamy wśród innych osób, ale jeśli ma się te same wartości, to zupełnie inaczej się ze sobą rozmawia. Nie ma przeszkód, blokad, każdy daje świadectwo. Oczekuję z wielką niecierpliwością każdego kolejnego spotkania – mówi Ela.

– Po raz pierwszy przyjechałam tu 2 lata temu na spotkanie z Dorothy Cummings – opowiada Iwona z Bytomia. – Przypadkiem, gdy szukałam rekolekcji dla innej osoby, natrafiłam w Internecie na informację o Majówce dla kobiet. Zainteresowały mnie tematy, które miały być poruszane podczas konferencji w języku angielskim. Ucieszyłam się, że będę mogła posłuchać autorki w jej ojczystym języku. Od tej pory jestem w Krakowie co miesiąc. Nie mogę się nadziwić, jak wielkie zmiany zaszły w moim życiu przez te dwa lata. Jestem bardziej pewna siebie, uwierzyłam bardziej w swoją kobiecość, zmieniło się też moje postrzeganie siebie. Nie spodziewałam się, że te spotkania w tak pozytywny sposób wpłyną na moją relację z Panem Bogiem i otoczeniem – dodaje Iwona.

Przed Panem

– Każdy ma swój bagaż doświadczeń – mówi Alicja. – Dzięki świadectwu i doświadczeniu przyjeżdżających kobiet ugruntowujemy się w tym, że mimo trudności – a każdy z nas przecież jakieś ma – można żyć dobrze, pięknie, godnie. Szczególnie ważny czas, to ten po południu, kiedy jesteśmy wszystkie razem przed Panem Jezusem. Do Niego możemy przyjść, przytulić się, otworzyć serca. Po takim spotkaniu jesteśmy inne, przemienione, inaczej patrzymy na życie i siebie. Wracamy mocniejsze, pełne harmonii i pokoju w sercu – dodaje Alicja.

Ja natomiast mogę zaświadczyć o udzielającej się otwartości i kobiecej życzliwości, której doświadczyłam, siedząc przy stole z Dzielnymi Niewiastami...

2014-05-22 10:35

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Odważcie się być sobą

Niedziela Ogólnopolska 28/2020, str. 26-27

[ TEMATY ]

kobieta

facebook.com/projektobliczakobiety

Podczas konferencji, prowadzonej częściowo on-line, dyskutowano o feminizmie w katolickim wydaniu

Taki apel wystosowały uczestniczki konferencji „Czas Kobiet”. Panie dyskutowały nad tym, jaka jest rola chrześcijańskich kobiet we współczesnych czasach.

Obecny świat wywiera na kobietę presję bycia idealną w każdej dziedzinie. Kobieta ma rozwijać swoją karierę zawodową, być wzorcową matką, idealną żoną, mieć czas dla przyjaciółek, figurę modelki i spełniać swoje pasje przy dobie trwającej tylko 24 godziny. Czy naprawdę tak wygląda idealny świat?

Niekoniecznie. Dlatego powstała grupa młodych katolickich kobiet, które chcą ten bieg za sukcesami tego świata trochę zastopować. „Chcemy Cię zachęcić, abyś się zatrzymała i weszła w głąb siebie. Postaw sobie za wzór do naśladowania kobiety, które prawdziwie odnalazły szczęście, a nie tylko pozornie. Odnajdź swój własny ideał kobiety, który poprowadzi Cię drogą do osiągnięcia sukcesu. Spójrz na swoje życie z nowej perspektywy i zobacz jego olbrzymie piękno. Odważ się być sobą” – pisze Ewa Sztreker, koordynatorka projektu „Oblicza Kobiety”.

Nowy feminizm

Konferencja „Czas Kobiet” odbywała się 20 czerwca w trudnym czasie pandemii COVID-19. Ponad tysiąc kobiet obserwowało dyskusje on-line, a kilkadziesiąt pań spotkało się w warszawskiej kawiarni „Agere Contra” (tł. „działać przeciw”). Jej nazwa nie jest przypadkowa, bo nawiązuje do zasady ascetycznej sformułowanej przez św. Ignacego Loyolę, według której przeszkody utrudniające realizację Ewangelii należy usuwać przez podejmowanie przeciwstawnych decyzji, aby aktywnie stawiać opór pokusom i złu.

Taką działalnością przeciw złu może być feminizm w katolickim wydaniu. – Katolicka dziewczyna od razu ma odruch obronny, bo feminizm wewnętrznie gryzie się z chrześcijaństwem. Ale przecież sam Jan Paweł II mówił o nowym feminizmie w encyklice Evangelium vitae. Wskazał, że kobiety mają się stawać promotorkami nowego feminizmu, który potrafi rozpoznać autentyczny geniusz kobiecy – powiedziała Katarzyna Marcinkowska, autorka projektu „Serce Kobiety”.

W nowym feminizmie podkreśla się równe prawa mężczyzn i kobiet, a nawet pochwala zabieganie o równość płci. Ta katolicka odmiana emancypacji kobiet nie zakłada jednak wyższości jednej płci nad drugą ani żadnej walki kobiet z mężczyznami. – Podkreślamy nasz unikalny talent i geniusz, czyli fakt, że kobieta jest inna od mężczyzny. Potrzebujemy nowego spojrzenia na kobietę, które akcentuje równość społeczną i jednocześnie afirmuje inność kobiety. Nowy feminizm to także troska o mężczyzn z punku widzenia społecznego, rodzinnego, aby nasze wzajemne relacje były piękne – wskazała Marcinkowska.

Genialna wersja człowieka

O różnicach między kobietami i mężczyznami mówił także ks. dr Marek Dziewiecki. Jego zdaniem, mężczyzna jest wersją zwyczajną człowieka, a kobieta – „genialną wersją”. Mężczyzna nie jest w stanie zrozumieć kobiety, ale dobrze byłoby, gdyby ją pokochał. – Kobiety potrafią nawet siebie zrozumieć, a co tu mówić o zrozumieniu mężczyzny, który jest taką prostą wersją człowieka. Nawet Bóg zaczął od mężczyzny, a potem się poprawił i stworzył kobietę – żartobliwie powiedział ks. Dziewiecki, psycholog i rekolekcjonista. Prelegent zwrócił uwagę, że człowiek jest istotą, która potrafi myśleć, przeżywać, decydować i kochać. – W definicjach męskich nie ma nic o emocjonalności, a przecież człowiek to osoba, która czuje. Emocje są ważne co najmniej tak samo jak rozumność, a dzięki kobietom wiemy również, że istnieje inteligencja emocjonalna. Kobiety potrafią nie tylko zrozumieć inną osobę, ale nawet wczuć się w przeżycia innych. Są o wiele bardziej empatyczne, a dzięki emocjom lepiej rozumieją potrzeby innych ludzi. Dlatego mogą tak dobrze wychowywać dzieci i nas, mężczyzn – podkreślił.

Potrzebujemy nowego spojrzenia na kobietę, które akcentuje równość społeczną i jednocześnie afirmuje inność kobiety.

Siostra Anna Maria Pudełko również mówiła o wewnętrznym pięknie kobiety. Zwróciła uwagę, że należy je budować na wierze i relacji z Bogiem. Dopiero wtedy kobieta może być szczęśliwa w swojej kobiecości i mieć świadomość tego, że jest piękna. – Moje drogie panie, my to wszystko mamy w sobie od momentu poczęcia, bo Bóg złożył w nas wielkie poczucie piękna, harmonii i wielkie pragnienie relacji z drugim człowiekiem. Nie pytajmy siebie, czy jestem piękna, ale co jest moim pięknem. Jeżeli będziemy wiedziały, że naszym pięknem jest podobieństwo do Jezusa, to każda z nas będzie mogła przemieniać świat, do którego jesteśmy posłane – zaznaczyła.

Fundament rodziny

Podczas konferencji „Czas Kobiet” z jej uczestniczkami spotkała się także Barbara Socha, wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej oraz pełnomocnik rządu ds. polityki demograficznej. Zanim trafiała do rządu, była dyrektorem w IBM, a także działała w Fundacji Mamy i Taty oraz była prezesem Ruchu 4 Marca, który powstał jako sprzeciw rodziców wobec Warszawskiej Deklaracji LGBT+. – Z perspektywy 20 lat od swojego ślubu uważam, że najważniejsze dla kobiety są dobre, szczęśliwe małżeństwo i rodzina. Wszystko pozostałe jest ważnym, ale jednak dodatkiem – przyznała pani minister.

Współczesne czasy są zagrożeniem dla takiego kobiecego modelu życia. Z badań wynika, że kobiety chcą robić kariery zawodowe, ale nie kosztem posiadania rodziny. Jak można pogodzić obie te role? – Czasami młode kobiety chcą mieć wszystko naraz, a tak się nie da. Trzeba to robić etapami. Był, oczywiście, czas, gdy moje koleżanki w korporacji awansowały, a ja zajmowałam się pieluchami i trochę im zazdrościłam. Z perspektywy czasu widzę jednak, że dla kobiety najważniejszy jest etap macierzyństwa, gdy może patrzeć trochę z dystansem na swoją karierę zawodową. Macierzyństwa nie powinno się odkładać do czasu, aż się zrobi mityczną karierę, bo na rodzinę może być wtedy za późno – zaznaczyła Barbara Socha.

Minister przywołała artykuł z kobiecej prasy, w którym zadano pytanie, po co być żoną, skoro można mieć i wychowywać dzieci bez męża. – Jestem zszokowana takimi tezami. Sama zawsze chciałam mieć męża, z którym przeżyję całe życie i zbuduję rodzinę. Szczęśliwe małżeństwo jest bowiem najważniejszym fundamentem rodziny – podkreśliła.

Kongres kobiet wiary

Konferencja „Czas Kobiet” została zrealizowana w ramach projektu „Oblicza Kobiety”. Inicjatywa ma patronat i poparcie Krajowej Rady KEP ds. Duszpasterstwa Kobiet. Za patronkę kobiecej mądrości obrano św. Edytę Stein, za patronkę piękna – św. Teresę od Dzieciątka Jezus, wzorem świadomej kobiety jest św. Joanna Beretta Molla, sukcesu – św. Faustyna, a ideał kobiety to Maryja Królowa i Matka.

Wielki Kongres Kobiet Wiary będzie wsparciem dla kobiet oraz przestrzenią wymiany ich doświadczeń.

Platforma spotkań i konferencji dla katolickich kobiet jest najmłodszym „dzieckiem” Fundacji Wiara w Biznesie. – To właśnie podczas konferencji biznesowych kobiety zaproponowały program, który byłby dedykowany specjalnie dla nich. Prowadziliśmy badania i szykowaliśmy się przez 3 lata, aby wystartować z projektem „Oblicza Kobiety” – mówi Ewa Sztreker.

Kobiety z różnych inicjatyw katolickich planują wiele projektów. Skupiają się w mediach społecznościowych, w których regularnie publikowane są materiały wideo. Chcą także zorganizować w grudniu wielki Kongres Kobiet Wiary. – To ma być przestrzeń, w której spotkamy się wszystkie razem stacjonarnie w dużo większym gronie. Będziemy dla siebie wsparciem, ale stworzymy tam także przestrzeń wymiany naszych doświadczeń – podkreśla Ewa Sztreker.

CZYTAJ DALEJ

Nie ma zgody na wykorzystywanie płodów do produkcji szczepionek

2020-08-07 18:57

[ TEMATY ]

szczepionka

Anglia

COVID‑19

płód

Vatican News

Episkopat Anglii i Walii wydał dokument, w którym zajął stanowisko wobec moralnych aspektów procesu tworzenia i stosowania szczepionek. Biskupi przypominają oficjalne nauczanie Kościoła i kładą szczególny nacisk na konieczność ochrony życia najsłabszych i najbardziej zagrożonych, w kontekście prac nad powstaniem szczepionki przeciw wirusowi COVID-19.

Biskupi wyrazili nadzieję, że możliwe jest uzyskanie w sposób etyczny szczepionki, zapobiegającej zarażeniu się koronawirusem. Podkreślili również, że Kościół zdecydowanie rozróżnia nieetyczne pozyskiwanie szczepionek w dzisiejszych czasach, a stosowanie historycznych linii komórkowych, pochodzących z abortowanych płodów w latach 70.

Episkopat Anglii i Walii przywołuje więc stanowisko Kościoła, który nieprzerwanie sprzeciwia się produkcji szczepionek z wykorzystaniem takich tkanek i zarazem uznaje cierpienie, którego doświadcza wielu katolików, gdy stają przed wyborem nieszczepienia własnego dziecka gdyż w swoim odczuciu mogliby stać się współwinnymi aborcji. Jak przypominają biskupi, Kościół naucza iż: „ogromne znaczenie zdrowia dziecka i innych osób, szczególnie narażonych, może pozwolić rodzicom na użycie szczepionki, która w przeszłości została opracowana przy użyciu diploidalnych linii komórkowych”.

Dokument episkopatu nawiązuje również do notatki opublikowanej przez Papieską Akademię Życia w 2017 r., w której stwierdzono, że „wszystkie zalecane klinicznie szczepionki mogą być przyjmowane z czystym sumieniem, a ich stosowanie nie oznacza jakiegokolwiek współudziału w aborcji na życzenie”.

W lipcu 2019 roku biskup John Sherrington stojący na czele komisji ds. obrony życia episkopatu Anglii i Walii wezwał rząd Wielkiej Brytanii do promowania przyszłej produkcji szczepionek z materiałów pochodzących z komórek innych niż ludzkie lub pozyskiwanych w sposób etyczny.

CZYTAJ DALEJ

Seminarium w Domu Biskupów Gorzowskich

2020-08-08 14:20

[ TEMATY ]

seminarium

gorzów

Dom Biskupów Gorzowskich

Archiwum Aspektów

Historyczny dom biskupów gorzowskich, czyli budynek przy ul. 30 Stycznia 1 i 1a w Gorzowie pełnił rolę siedziby administratorów apostolskich a potem biskupów diecezjalnych w latach 1945-1992. Później, aż do 2007 r. był mieszkaniem biskupa pomocniczego i jednocześnie rezydencją pomocniczą biskupa diecezjalnego. Teraz stanie się miejscem formacji i studiów kleryków diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Przed wojną dom ten był własnością państwa Max und Adelheid Bahr. Po wojnie zmieniło się na tych ziemiach bardzo wiele. Miasto Landsberg znalazło się na terytorium Polski, zmieniając nazwę na Gorzów. W 1945 r. w budynku przy ul. 30 Stycznia przez pewien czas stacjonowali tam oficerowie radzieccy, później budynek był niezamieszkały. Przychylne wówczas dla Kościoła władze miasta Gorzowa oddały budynek na rezydencję administratora apostolskiego. Po opuszczeniu przez wojsko budynku jeszcze przez jakiś czas w piwnicy była kuchnia, ale korzystano z osobnego wejścia.

Zobacz zdjęcia: Dom Biskupów Gorzowskich

Pierwszy administrator apostolski na Ziemiach Zachodnich, ks. Edmund Nowicki, stał przed bardzo trudnym zadaniem zorganizowania życia Kościoła na obszarze 44229 km kw. Gorzów wydał mu się odpowiednim miejscem na siedzibę nowo tworzonej administracji apostolskiej. Tak wspomina moment objęcia rezydencji: „Dwa czy trzy dni przed uroczystością Chrystusa Króla postanowiłem pojechać do Gorzowa dla objęcia rezydencji. Oczywiście nie miałem żadnych mebli. Za krzesła służyły początkowo parapety okienne.” W całkowicie pustym domu (właściwie był tam jeden stół i jedno krzesło) ks. Nowicki zrobił sobie sypialnię na piętrze i tam urzędował. Pustki w krótkim czasie się zapełniły dzięki entuzjazmowi ludzi, którzy znosili co ładniejsze meble z całego miasta.

27 października 1945 r. w rezydencji nastąpiło otwarcie siedziby Kurii Biskupiej. Było to na dzień przed uroczystością Chrystusa Króla i ingresem ks. Nowickiego do kościoła pw. Wniebowzięcia NMP w Gorzowie, czyli późniejszej katedry. Już w numerze 2. urzędowego pisma „Zarządzenia Administracji Apostolskiej Kamieńskiej, Lubuskiej i Prałatury Pilskiej” na str. 6 można było przeczytać, że administrator mieszka przy ul. 30 Stycznia 1 w Gorzowie, tam też mieści się Kuria Biskupia. Krótko później administracja apostolska pozyskała też przylegającą willę przy ul. 30 Stycznia 1a, gdzie na parterze zostało urządzone biuro kurialne. Z czasek kuria rozrastała się i brakowało tam już miejsca. 1 maja 1946 nastąpiło przeniesienie siedziby kurii na ul. Łokietka 17, a 15 października 1947 r. do ostatecznej siedziby na ul. Drzymały 36.

30 października 1950 r. rozpoczął pracę Sąd Duchowny administracji apostolskiej, który w początkowej fazie mieścił się również w budynku przy ul. 30 Stycznia 1 w Gorzowie.

Dom sługi Bożego

W gorzowskiej rezydencji po ks. Edmundzie Nowickim mieszkali kolejni administratorzy apostolscy: ks. Tadeusz Załuczkowski, ks. Zygmunt Szelążek, bp Teodor Bensch. Najdłużej jednak budynek przy ul. 30 Stycznia był domem bpa Wilhelma Pluty i przede wszystkim jako jego dom rezydencja biskupia w Gorzowie pozostaje w pamięci mieszkańców miasta i całej diecezji.

Ks. Wilhelm Pluta przyjechał do Gorzowa, do swojej rezydencji z Katowic-Załęża wcześnie rano 6 września 1958 r. Już 7 września, pod przewodnictwem kard. Stefana Wyszyńskiego, odbyła się jego konsekracja biskupia.

Okres rządów bpa Pluty pod wieloma względami był kluczowy dla historii Kościoła na Ziemiach Zachodnich. Swoją głęboką duchowością, gorliwością i zmysłem duszpasterskim bp Wilhelm wywarł ogromny wpływ na rozwój wiary na tych ziemiach.

To w okresie jego rządów miały miejsce wielkie obchody Millenium Chrztu Polski, z uroczystościami głównymi przy katedrze gorzowskiej z udziałem Episkopatu Polski 6 listopada 1966 r.

Był to także czas przekształcenia administracji apostolskiej w diecezje. 28 czerwca 1972 r. papież Paweł VI bullą „Episcoporum Polonia Coetus” ustanowił nowe diecezje na Ziemiach Zachodnich. Dotychczasowa administracja apostolska została podzielona na trzy diecezje: szczecińsko-kamieńską, koszalińsko-kołobrzeską i gorzowską, której stolicą pozostał Gorzów, biskupem bp Wilhelm Pluta, a jego siedzibą dom przy ul. 30 Stycznia 1. Bp Wilhelm mieszkał w nim aż do tragicznej śmierci w wypadku samochodowym na trasie Świebodzin – Krosno Odrzańskie 22 stycznia 1986 r.

Przeniesienie stolicy

W gorzowskiej rezydencji mieszkali też oczywiście biskupi pomocniczy: bp Jerzy Stroba, bp Ignacy Jeż, bp Paweł Socha i później bp Edward Dajczak. Od 1986 r. mieszkał w niej bp Józef Michalik, kolejny biskup diecezjalny.

To w okresie rządów bpa Michalika Ojciec Święty Jan Paweł II bullą „Coetus Poloniae Populus” 25 marca 1992 r. zatwierdził nowy podział administracyjny diecezji polskich. Diecezja gorzowska otrzymała wówczas nazwę zielonogórsko-gorzowska, a siedziba diecezji została przeniesiona do Zielonej Góry.

Konsekwencją bulli papieskiej była wielka przeprowadzka. 23 grudnia 1992 r. nastąpiło przeniesienie rezydencji z budynku przy ul. 30 Stycznia w Gorzowie, do budynku przy ul. Kilińskiego 3 w Zielonej Górze. 15 lutego 2003 do Zielonej Góry przeniosła się także Kuria Biskupia.

Wtedy do nieco opustoszałego budynku przy ul. 30 Stycznia przeniósł się z ul. Koniawskiej Sąd Kościelny. Z czasem zamieszkał tam też bp pomocniczy Edward Dajczak. Dom ten nadal pełnił funkcję rezydencji pomocniczej, jako że Gorzów wciąż był miejscem kluczowych dla życia diecezji wydarzeń. Szczególnym momentem z pewnością były uroczystości jubileuszu 50-lecia administracji apostolskiej w Gorzowie 20 sierpnia 1995 r. Wtedy gorzowska rezydencja gościła wielu biskupów, z Prymasem Polski kard. Józefem Glempem na czele.

2 czerwca 1997 r. dom przy ul. 30 Stycznia, podczas swojej pielgrzymki w Gorzowie, odwiedził papież Jan Paweł II. Któryż inny dom w diecezji może się poszczycić tym, że był w nim Ojciec Święty?

Mijały lata, stary dom coraz bardziej domagał się gruntownego, bardzo kosztownego remontu. Wreszcie w 2007 r. mieszkający tam przez cały czas bp Edward Dajczak wyprowadził do na plebanię katedralną na ul. Obotrycką 10, Sąd Kościelny przeniósł się do budynków w parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gorzowie na ul. Żeromskiego 22. Budynek na ul. 30 Stycznia 1 pozostał pusty i opuszczony. Rozważane było jego wydzierżawienie lub sprzedaż. Odbyły się już wstępne rozmowy z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Gorzowie Wlkp., która była też gotowa do upamiętnienia w jakiś sposób w budynku postaci sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty.

Po rozważeniu sprawy, bp Stefan Regmunt postanowił, że diecezja nie będzie pozbywać się gorzowskiej rezydencji. Co prawda z ekonomicznego punktu widzenia remont konieczny do uratowania obiektu to ogromne wyzwanie.

Po remoncie w rezydencji mieści się Instytut im. Biskupa Wilhelma Pluty, zaś obecnie miejsce to stanie się alumnatem Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego.

Budynek przy ul. 30 Stycznia, czyli historyczna rezydencja biskupów gorzowskich w Gorzowie w perspektywie historycznej i duchowej jest cennym skarbem dla całej diecezji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję