Reklama

Niedziela Małopolska

Rafael, czyli Bóg uzdrawia

Wszystkie najważniejsze problemy egzystencjalne człowieka wiążą się z utratą zdrowej relacji z Bogiem. Ktoś kiedyś zapytał, czy możliwe jest opuszczenie współmałżonka bez uprzedniego rozstania się z Bogiem? Czy osoba żyjąca w zażyłości z Bogiem sięgnie w trudnych chwilach po kieliszek? Czy jesteśmy w stanie znieść czas absolutnego opuszczenia, bądź ciężkiej choroby, bez świadomości istnienia Nadprzyrodzonego?

Dwie drogi

Dwa polskie przysłowia ukazują wybór człowieka w najtrudniejszych chwilach. „Tonący brzytwy się chwyta” oraz „Jak trwoga, to do Boga”. Są chwile w życiu człowieka, kiedy mniej lub bardziej desperacko chcemy podjąć próbę zmiany naszego położenia. Przyczyny mogą być różne. Rozpad małżeństwa. Trudne relacje. Utrata sensu życia. Nałóg. Uwikłanie w beznadziejne układy. W takich chwilach dochodzimy do momentu, w którym przyznajemy, że zrobilibyśmy wszystko, aby zmienić nasze położenie. Gdy przegapimy ten moment, wpadamy w rozpacz i chwytamy się brzytwy. Drogą chrześcijanina jest jednak zwrócenie się do Boga. Nie tylko w trudnościach. Trudności jednak mogą być impulsem do zbudowania na nowo naszej wiary. Tak zaczyna się warsztat „Wreszcie żyć – 12 kroków ku pełni życia”: „Przyznajemy, że jesteśmy bezsilni wobec naszego uzależnienia i naszych problemów – i że nie możemy już dać sobie rady z naszym życiem”. Co jest na końcu tej drogi? Doskonalsza więź z Bogiem, otwarcie na Jego wolę wobec nas i gotowość niesienia tego posłania innym.

Uzdrowienie

Jak widać z powyższego, między punktem wyjścia a celem, jest przepaść. Zasypywanie tej przepaści to uzdrowienie własnej osoby. Tak radykalna zmiana położenia możliwa jest jedynie wtedy, gdy włączymy nasze słabości w szerszy kontekst jakim są nasze relacje z Bogiem i ludźmi.

Reklama

O tym, że uzdrowienie na drodze 12 Kroków może być faktem świadczą opinie uczestników, którzy dziś realizując 12 Krok, sami niosą pomoc innym. Pani Ania pisze: „Minął już rok odkąd skończyłam warsztat „Wreszcie żyć – 12 kroków ku pełni życia”, ale praca nad sobą z programem dalej trwa. To mój kierunek ku lepszemu, pełniejszemu życiu. To, co Kroki przede wszystkim mi dały, to spełnienie marzenia – zbliżenie do Boga. Relacja z Nim, jak z Osobą, moim Ojcem.

To zobaczenie siebie Jego oczami – że jestem szczególnie bliską Mu córką. Wiara, że mnie kocha, że On zawsze jest, że dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych. Zaufanie Mu, zawierzenie siebie, męża, rodziny. Moja zgoda, aby to On kierował moim życiem. Na warsztacie, a zwłaszcza w 4. Kroku odkrywałam prawdę o sobie, o swoich wadach, zaletach, o swoich mechanizmach obronnych, o wyparciach, odkrywałam kłamstwa, w które uwierzyłam o samej sobie. W 8. Kroku zmierzyłam się z krzywdami, które wyrządziłam sobie i innym, i uznałam swoją odpowiedzialność za nie. Wybaczyłam sercem swoim krzywdzicielom. Warsztat rozbudził mój zachwyt i moją ciekawość Boga. Nie wstydzę się o Nim mówić. Rozbudził moja chęć rozwoju, poszukiwań. Nauczył, aby nie wycofywać się i nie iść „starymi drogami”. Na warsztacie poznałam także wspaniałych ludzi, którzy wysłuchiwali bez oceniania, którzy dzielili się swoimi historiami, przeżyciami w których, jak w lustrze, mogłam czasami z boku się przeglądać”.

W świadectwach uczestników 12 Kroków przewijają się te same motywy. Choć powody krachu życiowego są różne, wszyscy potrzebują oparcia, zrozumienia, przyjaciół. Oto świadectwo drugiej Anny, także prowadzącej 12 Kroków w krakowskiej Klinice Małżeńskiej: „Najważniejszym efektem jest ten, że Bóg wrócił na pierwsze miejsce w moim życiu, a ja pozwoliłam Mu na kierowanie nim, według Jego planu. Ufam Mu i wierzę w Jego moc. Nie stawiam Mu już warunków, ograniczeń czasowych. On wie lepiej, widzi wszystko, ma wobec mnie swój plan, a ja się na ten plan zgadzam. Świadomie przebaczyłam mężowi i osobom, które mnie skrzywdziły i chyba to najbardziej otwarło mnie na łaski Boga. Przychodząc na Kroki, chciałam pokonać kryzys małżeński i odnaleźć drogę do męża. W trakcie warsztatów dowiedziałam się, że mogę zmieniać tylko siebie. Nie mogę wpływać na wybory innych osób. Nawet Bóg szanuje wybory człowieka. Wierzę jednak, że mojego męża bardzo szuka Bóg. Ten Bóg, który mnie już odnalazł. Ufam, że Jemu się to uda.”

Reklama

Dlaczego to działa?

Sukces 12 Kroków nie polega na ich „cudowności”. Nie zawdzięczamy go jakimś współczesnym odkryciom. Nie chodzi też z pewnością o sam podział na 12. Kroki są jedną z wielu prób usystematyzowania tego, co jest dane każdemu człowiekowi od Boga. To, że rekolekcje głosi się zwyczajowo trzy dni, nie znaczy, że nie mogłyby trwać dwa albo cztery. To, że niektórzy lectio divina dzielą na pięć etapów nie znaczy, że czymś złym będzie podzielenie jej na etapów osiem. W rekolekcjach chodzi wszak o to, by je przeżyć od początku do końca. W modlitwie – by na niej trwać. A w procesie uzdrawiania swojej osobowości – by być konsekwentnym i wiernym. To nasz wysiłek, za który Bóg obdarza nas łaskami.

12 Kroków to niemal w całości praca z fragmentami Pisma Świętego. Słowo Boże konfrontuje nas ze światem, z własnymi słabościami, z mocą Bożą. Jest jakby odwrotnym pryzmatem, który pozwala nam odkrzywić rzeczywistość i nasz sposób pojmowania Boga, innych osób i siebie.

Słowa dla wątpiących

Program 12 Kroków to wielki trud. Cotygodniowe spotkania przez co najmniej rok. Mierzenie się ze swoimi słabościami. Wysłuchiwanie innych. Wielu zapyta, czy warto to znosić. Na te wątpliwości odpowiadają prowadzące program w Klinice Małżeńskiej, które same przepracowały z sukcesem 12 Kroków.

– Czuję, że bardzo się zmieniłam i jest mi z tymi zmianami dużo lepiej. Te zmiany chyba widać, bo są zauważane przez rodzinę i znajomych. Na Kroki przyszłam załamana. Nie wierzyłam, że będę jeszcze kiedyś szczęśliwa. Obecnie jest we mnie dużo więcej radości, jestem bardziej otwarta na kontakty z ludźmi. Poznałam na Krokach prawdziwych przyjaciół – nie jestem samotna. Wspólnie cieszymy się naszymi zmianami, wspomagamy się i działamy. Wierzę, że mogę dużo zrobić dla innych – oczywiście z pomocą Boga.

– W moim życiu dalej są wzloty i upadki, fruwam i kroczę ciemnymi dolinami – ale praca na warsztacie nauczyła mnie lepiej radzić sobie w chwilach trudnych, nie reagować szybko i emocjonalnie, koncentrować się na dobru, a nie na złu, nauczyłam się mówić o sobie, o swoich uczuciach tych przyjemnych i tych nieprzyjemnych.

12 Kroków skonstruowane jest tak, aby uniknąć sytuacji, w której „szewc bez butów chodzi”, że osoby prowadzące mają osobiste doświadczenie skuteczności tej metody uzdrawiania swojego życia. Poza tym, czy Bóg nie skorzysta z naszego zaproszenia dla Niego? Czy nie doceni trudu podejmowanego w Jego imię?

Rekolekcyjna próbka

Okazją do przekonania się, jaki przekaz niesie program 12 Kroków może być uczestnictwo w rekolekcjach wielkopostnych prowadzonych w Krakowie u Ojców Karmelitów na Piasku. W dniach 9-11 kwietnia poprowadzi je Rafał Porzeziński, najbardziej znany w Polsce promotor i prowadzący program „Wreszcie żyć – 12 kroków ku pełni życia”. Rekolekcje noszą tytuł „Rafael, czyli Bóg uzdrawia. Rekolekcje trzech kroków”. Te trzy Kroki to bezsilność, wiara i nadzieja. Nauka dla dorosłych codziennie w dniach rekolekcji o godz. 19 w bazylice Ojców Karmelitów na ul. Karmelickiej. Każdy będzie mógł przekonać się, na czym polega przełamywanie własnej słabości, aby dzięki Bożej pomocy zacząć wreszcie żyć!

* * *

Dla kogo jest 12 kroków:

Przeżywających trudności w relacjach (ze współmałżonkiem, z dziećmi, z rodzicami)

Zmagających się z zaniżoną samooceną, osamotnieniem, poczuciem krzywdy

Cierpiących na trudności w relacji z Bogiem (negatywne uczucia do Boga, trudności w życiu sakramentalnym)

Uzależnionych

2014-03-26 12:37

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

"Dziennik Gazeta Prawna": Picie w ciąży ma być przestępstwem

2020-07-02 07:27

[ TEMATY ]

alkohol

©Jakub Jirsk - stock.adobe.com

Rzecznik praw dziecka chce, aby w ramach ochrony dziecka poczętego odpowiedzialność karną ponosiła pijąca alkohol przyszła matka – informuje czwartkowy "Dziennik Gazeta Prawna".

Jak pisze "DGP", taki pomysł Mikołaj Pawlak przedstawił, prezentując raport ze swojej działalności. Znalazł się w nim następujący fragment:

"Niepokojący jest wysoki odsetek kobiet spożywających alkohol w trakcie ciąży. Może prowadzić to do występowania nieprawidłowości neurobehawioralnych oraz innych trwałych uszkodzeń organizmu dziecka. Należy podjąć działania edukacyjne, profilaktyczne i prawne, by pomóc dziecku i matce, w szczególności wprowadzić ochronę prawnokarną dziecka poczętego i odpowiedzialność karną matki spożywającej alkohol w trakcie ciąży" – czytamy w "DGP".

Według dziennika pomysł ma poparcie w PiS. Opozycja nie zostawia na nim suchej nitki.

"DGP" informuje, że Marek Ast (PiS) z sejmowej komisji sprawiedliwości i praw człowieka przekonuje, że dla jego partii ochrona życia dziecka poczętego jest szczególnie ważna.

"Dlatego konkretne zmiany ustawowe powinny stać się przedmiotem głębokiej refleksji" – mówi. Jego zdaniem przekaz o szkodliwości picia w ciąży jest obecny w społeczeństwie. Nie można więc dłużej zasłaniać się niewiedzą.

"To jak z kierowcami, którzy doskonale wiedzą, że prowadzenie pod wpływem alkoholu jest karane. Mimo to część się na to decyduje. Sankcje karne dla matek nie powinny budzić kontrowersji i sprzeciwu. Dyskusji wymaga ich wysokość i sposób, w jaki następowałoby ściganie przestępstwa. Bezapelacyjnie jednak powinien być to czyn zabroniony" – dodaje. (PAP)

aop/ joz/

CZYTAJ DALEJ

Niemcy: Benedykt XVI nie pojedzie na pogrzeb brata do Ratyzbony

2020-07-05 20:06

[ TEMATY ]

Benedykt XVI

@Mazur/Episkopat

Benedykt XVI nie weźmie udziału w uroczystościach pogrzebowych swego brata ks. Georga Ratzingera w Ratyzbonie, zaplanowanych na 8 lipca. Według portalu Vatican News z 3 bm. na pogrzeb przybędą m.in. osobisty sekretarze papieża-seniora abp Georg Gänswein i były prefekt Kongregacji Nauki Wiary kard. Gerhard Ludwig Müller, który w latach 2002-12 był biskupem Ratyzbony.

Brat Benedykta XVI był przez 30 lat kapelmistrzem w katedrze ratyzbońskiej i kierownikiem działającego tam chóru chłopięcego „Regensburger Domspatzen”. Zmarł 1 lipca w wieku 96 lat. 93-letni papież-senior przebywał w Ratyzbonie w dniach 18-22 czerwca, by odwiedzić swego ciężko chorego brata. Jak wspominał obecny biskup tego miasta Rudolf Voderholzer, podczas tych pięciu dni bracia widzieli się dziewięć razy: „Było mało słów, wiele ufnych gestów, a przede wszystkim wspólna modlitwa”. Obaj bracia, którzy tego samego dnia 29 czerwca 1951 roku przyjęli święcenia kapłańskie, przez całe życie byli z sobą bardzo związani.

Uroczystości pogrzebowe ks. prałata Georga Ratzingera odbędą się 8 lipca w Ratyzbonie. Po Mszy św. pogrzebowej w miejscowej katedrze zostanie on pochowany na cmentarzu katedralnym w grobie należącym do fundacji chóru katedralnego „Regensburger Domspatzen”.

Ten znany na świecie chór pożegna swego wieloletniego kierownika podczas nieszporów w jego intencji w niedzielę 5 lipca. W nabożeństwie weźmie udział 220 śpiewaków. W uroczystości nie będą mogli jednak uczestniczyć wierni ze względu na panujące jeszcze ograniczenia, związane z koronawirusem. Całość będzie transmitowana na żywo na stronie internetowej diecezji.

CZYTAJ DALEJ

Rowerem do Pani Jasnogórskiej

2020-07-06 22:48

Joanna Ferens

Pątnicy tuż przed wyruszeniem do tronu Pani Jasnogórskiej

Już po raz dziewiąty z Biłgoraja wyruszyła (06.07) Rowerowa Pielgrzymka na Jasną Górę.

Wydarzenie rozpoczęło się od mszy św. sprawowanej w kościele pw. Chrystusa Króla w Biłgoraju. Duchowy patronat nad pątnikami z Biłgoraja i okolic sprawuje ks. Tomasz Szumowski, wikariusz parafii Świętej Bożej Opatrzności w Zamościu. W rozmowie kapłan wyjaśniał, na czym takie nietypowe pielgrzymowanie polega: – Z pewnością, nie można tego traktować jedynie jako rajdu czy ‘wypadu rowerowego’. Oczywiście ważne są walory zdrowotne jazdy na rowerze, walory turystyczne i krajoznawcze, jakie daje rower, ale przede wszystkim, w naszym przypadku ważne są aspekty duchowe. Jest to pielgrzymka i choć przez fakt, że jedziemy na rowerze ma nieco inny wymiar niż pielgrzymki piesze, to jednak aspekt duchowej wędrówki jest najważniejszy. Każdy z pielgrzymów na bagażniku rowerowym czy w plecaku, obok rzeczy pierwszej potrzeby wiezie przede wszystkim intencje, ciężar dnia codziennego i ciężar swego sumienia – wyjaśniał.

Ze względu na pandemię pielgrzymka na nieco innych charakter – tłumaczył organizator wydarzenia, Mirosław Lipiński: – Obostrzenia dotyczą ilości osób, kwestii postojów, wspólnych posiłków, zakwaterowania czy czasu wolnego. Wszystko musi odbyć się zgodnie z wytycznymi Sanepidu i w reżimie sanitarnym. Mam jednak nadzieję, że uda nam się bez złych przygód dotrzeć na Jasną Górę. Obok intencji osobistych, jako pielgrzymce przyświeca nam modlitwa o ustanie epidemii koronawirusa – tłumaczył.

O swoich motywacjach do uczestnictwa w pielgrzymce mówiła Wiesława Siek: – Jadę już szósty raz. I podobnie jak w latach ubiegłych wiozę z sobą intencje, konkretne prośby i podziękowania, przede wszystkim osobiste i rodzinne, ale także te, które polecają mi znajomi. Chcę to wszystko, co nas trapi, co nas raduje, co przynosi nam dobro, zawieźć przed tron Matki Bożej Częstochowskiej – zaznaczała. – Mam za co Bogu dziękować, mam też wiele próśb. Życie zmienia się bardzo szybko, ciężko za wszystkim nadążyć, jest wiele spraw w rodzinie, w życiu zawodowym, które trzeba omodlić, trzeba przemyśleć, stąd razem z mężem pielgrzymujemy i podejmujemy ten trud – dodaje Dorota Żywot.

Również Andrzej Szatowski wyjaśniał, w jakiej intencji wyrusza na pielgrzymi szlak: – Wiozę prośby i podziękowania w intencji członków najbliższej rodziny, ale także i modlitwy w intencji moich uczniów. Moja klasa w tym roku zdała maturę, chcę, by wybrali mądrze drogę dorosłego życia i by byli na niej szczęśliwi, a Ojczyzna miała z nich jak najlepszy pożytek. Teraz dla uczniów klas młodszych był trudny okres zdalnego nauczania. Chcę modlić się, by dobrze wykorzystali dany im czas. Jak nauczyciel jestem przecież za nich odpowiedzialny – podkreślał.

Na pielgrzymim szlaku nie zabrakło również młodych ludzi. Wśród nich znalazła się m.in. Patrycja Dębska: – W przyszłym roku będę zdawać maturę, a po niej czeka mnie wybór kierunku studiów i pracy zawodowej. Chcę modlić się o trafny wybór i siły potrzebne do egzaminu i przygotowania się do niego. Chcę zdawać na pielęgniarstwo i pracować w szpitalu, by w ten sposób pomagać innym. Mój trud i modlitwy ofiaruję właśnie w tej intencji – przyznała.

Co roku na pielgrzymi szlak rowerowy wyrusza wójt Gminy Łukowa, Stanisław Kozyra: – Codziennie uczestniczymy we Mszy świętej, jest wspólna modlitwa, konferencje, apel jasnogórski. Jest także czas na osobistą modlitwę, bo wiele etapów jedziemy jeden za drugim i w tym przypadku nie sposób modlić się wspólnie. Wszyscy traktujemy to przede wszystkim jako wyzwanie duchowe, czas do przemyśleń, przemodlenia pewnych rzeczy – zaznaczał.

Rowerzyści dotrą na Jasną Górę w sobotę, 11 lipca. Patronat finansowy nad pielgrzymką objął starosta biłgorajski Andrzej Szarlip.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję