W chrześcijaństwie wschodnim święto Przemienienia obchodzone było już w V wieku. Do dziś zajmuje ono w liturgicznym kalendarzu chrześcijańskiego Wschodu jedno z najważniejszych miejsc. Przemienienie jest też bardzo częstym motywem ikonografii wschodniej. Na Zachodzie pierwsze wzmianki o tym święcie pochodzą z VII i VIII wieku. Bardziej upowszechniło się ono w okresie wypraw krzyżowych, kiedy bardzo popularne były pielgrzymki do Ziemi Świętej, w tym także na Górę Tabor, uznawaną za górę przemienienia.

W 1457 r. papież Kalikst III, jako wyraz wdzięczności za zwycięstwo nad Turkami odniesione 6 sierpnia 1456 r. pod Belgradem, wprowadził je do liturgii całego Kościoła katolickiego. W 1964 r. Górę Tabor odwiedził papież Paweł VI, który jako pielgrzym przemierzał Ziemię Świętą. Papież Jan Paweł II w adhortacji „Vita Consecrata” pisze: „Przemienienie jest nie tylko objawieniem chwały Chrystusa, ale także przygotowuje do doświadczeń Jego Krzyża. Wiąże się z «wejściem na górę» i z «zejściem z góry»: uczniowie, którzy przez chwilę mogli się cieszyć bliskością Nauczyciela, ogarnięci blaskiem życia trynitarnego i świętych obcowania, jakby przeniesieni poza horyzont wieczności, zostają natychmiast sprowadzeni na powrót do rzeczywistości codziennej, gdzie widzą już tylko «samego Jezusa» w uniżeniu ludzkiej natury i słyszą wezwanie, aby powrócić na nizinę i tam wraz z Nim wypełniać z trudem Boży zamysł i odważnie wejść na drogę Krzyża” (VC 14).

Święto Przemienienia Pańskiego przypomina, że Jezus może w każdej chwili odmienić nasz los. Ma ono jednak jeszcze jeden, radosny, eschatologiczny aspekt: przyjdzie czas, że Pan odmieni nas wszystkich; nawet nasze ciała w tajemnicy zmartwychwstania uczyni uczestnikami swojej chwały. Dlatego święto to jest dniem wielkiej radości i nadziei, że nasze przebywanie na ziemi nie będzie ostateczne, że przyjdzie po nim nieprzemijająca chwała. Przemienienie to jednak nie tylko pamiątka dokonanego faktu. To nie tylko nadzieja także naszego zmartwychwstania i przemiany. To równocześnie nakaz zostawiony przez Chrystusa, to zadanie wytyczone Jego wyznawcom. Warunkiem naszego eschatologicznego przemienienia jest stała przemiana duchowa, wewnętrzne, uparte naśladowanie Chrystusa. Ta przemiana w zarodku musi mieć podstawę na ziemi, by do swej pełni mogła dojść w wieczności. W drodze ku wieczności uczeń Jezusa musi być Mu wierny: myślą, słowem i chrześcijańskim czynem.

Jezus Chrystus wzywa wszystkich, których dał Mu Ojciec, aby poszli za Nim nadając w ten sposób kierunek swojemu życiu zgodnym z zasadami ukazanymi w Ewangelii. Spotkanie na Górze Przemienienia jest spotkaniem człowieka z całą Trójcą Przenajświętszą.

Cud Przemienienia ukazuje nam, że Jezus, który wszystko ma w swoim ręku, może odmienić nasz los. Święto Przemienienia przypomina, abyśmy trwali w nadziei, że przyjdzie czas, kiedy Pan wszystkich nas odmieni, a nasze ludzkie ciała w tajemnicy zmartwychwstania ciał uczyni uczestnikami swojej chwały.

W naszej diecezji dwie wspólnoty parafialne noszą wezwanie Przemienienia Pańskiego: w Dąbrowie Górniczej-Tucznawie oraz Ogrodzieńcu. W kościołach parafialnych napotykamy widoczne znaki mówiące o tytule wspólnoty i świątyni. W Ogrodzieńcu, za głównym ołtarzem dwa okna dają światło obrazowi Przemienienia Pańskiego umieszczonemu w niszy. W Tucznawie natomiast na uwagę zasługuje ołtarz główny ze sceną Przemienienia Pańskiego autorstwa Jana Funka. W tych dniach obie parafie przeżywać będą swoje święta patronalne.

Niech przeżywanie tajemnicy Przemienienia Pańskiego napełni radością nasze serca i pobudzi do podejmowania stałej przemiany duchowej, abyśmy naśladując Chrystusa w życiu doczesnym mogli się z Nim zjednoczyć po przejściu do wieczności.