Siostry norbertanki w Imbramowicach za wyjątkowe święto uważają Boże Ciało, ze względu na kult Eucharystii. Duchowość norbertanek, na wzór ojca założyciela św. Norberta, jest silnie zakorzeniona w Eucharystii.

Nazwą Boże Ciało (Corpus Domini - Ciało Pańskie) określa się uroczystość eucharystyczną, obchodzoną w czwartek następujący po niedzieli Trójcy Świętej. Początki tego święta łączą się z kultem Najświętszego Sakramentu. Były w pewnym sensie odpowiedzią na błędy francuskiego teologa z XI wieku, Berengariusza z Tours, który negował rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii, uznając ją wyłącznie za symbol. Za inicjatorkę ustanowienia tego święta uważa się św. Juliannę z Cornillon. Kiedy była przeoryszą klasztoru Augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 doznała objawień, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoją kapitułą i po pilnym zbadaniu objawień postanowił wypełnić życzenie Pana Jezusa. W roku 1246 odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna.

Impulsem bezpośrednim do ustanowienia święta miał być cud, jaki wydarzył się w Bolsena. Kiedy kapłan odprawiał Mszę św., po Przeistoczeniu kielich trącony ręką przechylił się tak nieszczęśliwie, że wylało się kilkadziesiąt kropel Krwi Chrystusa na korporał. Przerażony kapłan ujrzał, że postacie wina zmieniły się w postacie krwi. Zawiadomiony o tym cudzie papież, który przebywał wówczas w pobliskim mieście Orvieto, zabrał ten święty korporał. Do dnia obecnego znajduje się on w bogatym relikwiarzu w katedrze Orvieto.

Święto zostało wprowadzone w całym Kościele przez Urbana IV bullą „Transiturus” w 1264 r., a zatwierdzone przez papieża Klemensa V w 1314 r. Po reformie soborowej nazwano je uroczystością Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa.

W Polsce święto obchodzono po raz pierwszy w diecezji krakowskiej w 1320 r., a od połowy XV wieku było znane w całym kraju. Pierwszy źródłowy opis Bożego Ciała pochodzi z Płocka i dotyczy uroczystości w katedrze w XIV wieku.

Przed klasztorem w Imbramowicach stoi figura św. Norberta - założyciela w 1121 r. wspólnoty norbertańskiej, z której bezpośrednio wywodzą się Siostry Kanoniczki Regularne Zakonu Premonstratensów, powszechnie zwane w Polsce norbertankami - właśnie od imienia Założyciela. - Co ciekawe, św. ojciec Norbert, wielki obrońca Eucharystii nie używał monstrancji, bo wówczas ich po prostu nie stosowano - Najświętszy Sakrament znajdował się w kielichu, ale XVIII-wieczna sztuka upodobała sobie przedstawianie go z monstrancją - opowiada s. Faustyna. Wyjaśnia, że zapewne był to sposób na przeciwstawienie się kontrreformacji.

Rokrocznie czwarta stacja procesji Bożego Ciała, która wyrusza z kościoła parafialnego pw. św. Benedykta, jest ustawiana dokładnie przy furcie klasztornej sióstr. Norbertanki solennie przygotowują się duchowo do święta, dbają także o godną stronę zewnętrzną, czyli piękny wystrój obchodów Bożego Ciała. - Na IV stacji eksponujemy zabytkowy obraz przedstawiający scenę spotkania Jezusa z uczniami w Emaus, przy nim jest odczytywana Ewangelia. Cały klasztor jest pięknie ustrojony, a my stojąc w oknie, obserwujemy, jak Pan Jezus do nas idzie - opowiada s. Faustyna (norbertanki jako zakon klauzurowy nie opuszczają klauzury - przyp. red.).

Klasztor imbramowicki ufundowany został ok. 1226 r. przez biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża. Obecna późnobarokowa budowla kościelno-klasztorna stanowi w całości dzieło sławnego polskiego architekt Kacpra Bażanki. Od 10 lat znajduje się tutaj sanktuarium Jezusa Cierpiącego, do którego pielgrzymują wierni z całej Polski.