Reklama

Niedziela Wrocławska

Cykl wielkopostny (3)

„Tylko pod tym znakiem Polak będzie Polakiem…”

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Mowa o krzyżu. Ale jest to mowa bardzo ryzykowna, bo już niezadługo może okazać się, że jest to „język nienawiści”, który nawołuje do „wykluczenia” pewnej kategorii ludzi z polskiego życia społecznego. Trzeba jeszcze tylko pewną ustawę w Sejmie przeprowadzić, a taki tytuł będzie kryminogenny, a z całą pewnością krymino-naganny.

Jest przecież tak, że na naszej ziemi w bardzo nielicznych miejscach połyskują półksiężyce i zjawiają się także gwiazdy Dawida. Czy zatem można twierdzić, że krzyż jest elementem i kryterium polskości? Zwłaszcza, że rosną szeregi tych, którzy w ogóle nie chcą utożsamiać się z jakimkolwiek symbolem religijnym.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Krzyż w naszej rzeczywistości

Diagnoza jest następująca: krzyż towarzyszy nam od ponad tysiąca lat, ale krzyż nie jest własnością Polaków. Jednakże od czasu chrztu Polski krzyż jako znak wiary stał się trwałym elementem polskiego krajobrazu. Nie tylko jako znak umieszczony na sakralnych budowlach lub zawieszony na piersi, bowiem krzyż - zgodnie ze swoją wymową - stał się znakiem azylu i ratunku i był stosowany tam, gdzie należało szukać ratunku - w szpitalach, ochronkach czy miejscach schronienia. Dalej - zgodnie ze swoją wymową - stał się znakiem cierpienia i bólu. Cały czas przecież trwa zwyczaj oznaczania nim miejsc katastrof, śmierci i żalu. Krzyż także - zgodnie ze swoją wymową - stał się znakiem tryumfu i chwały, wtedy, gdy zaznacza miejsca lub osoby chwalebne. Przecież większość odznaczeń ma kształt krzyża. Przede wszystkim jednak krzyż wypowiada miłość, wtedy gdy nim znaczymy czoło drugiego człowieka, gdy krzyżem kreślimy świeży bochenek chleba, gdy przecinamy nim powietrze w geście błogosławieństwa lub oznaczamy odrzwia domu i ściany naszych mieszkań. Tak rozumiany krzyż towarzyszy Polakom od zarania ich państwowości - na proporcach i sztandarach, w chwilach narodowej dumy i zrywu powstańczego i jako żałobna popowstaniowa biżuteria, na czele patriotycznego pochodu, na bramach strajkujących stoczni i kopalń, na budynkach i kapliczkach, na rozstajach dróg, w przydrożnych rowach i na cmentarzach. Krzyż stał się nie tylko znakiem konfesyjnym, ale także znakiem tożsamości narodowej. Nie sposób zatem odżegnać się od krzyża, bo przestrzeń kulturowa pozostanie pusta. A jednak…

Reklama

Prognoza

Czas na prognozę: trzeba było nieco ponad dwudziestu lat tak zwanej transformacji ustrojowej, by krzyż zmienił swą wymowę. Na naszych oczach staje się znakiem sprzeciwu - także zgodnie ze swoją wymową. W tym czasie przecież pojawił się w galeriach sztuki bluźnierczy krzyż Nieznalskiej (artystki?), sejmowy krzyż Palikota (polityka?), sataniczny, odwrócony krzyż Nergala (showmena?), czy diaboliczno-szyderczy krzyż Tarasa (reprezentanta postępowej młodzieży?) na Krakowskim Przedmieściu, z przybitym doń pluszowym misiem. Krzyż plugawiony i wyśmiewany, przy milczeniu Polaków, przez tych, którzy akurat nie chcą być Polakami. Czy „pod tym znakiem Polak zawsze będzie Polakiem..?”

„Otwarte społeczeństwo”

Czas najwyższy na syntezę diagnozy i prognozy: nie będzie! Wszystkie bowiem te działania, happeningi, eventy, zadymy i manify służą wpierw temu, by z Polaków uczynić kosmopolitów, magmę nieokreśloną i galaretowaty twór bez korzeni i podglebia. Na przeszkodzie jednak stoi krzyż, trzeba go zatem wyśmiać, opluć i usunąć według wytycznych jakiegoś globalnego projektu społecznego, zmierzającego do budowy „społeczeństwa otwartego”. Projekt ten jest realizowany od dawna, często bez naszej świadomości. Czy ktoś bowiem zauważył, kiedy zmieniono oznaczenia na ambulansach pogotowia ratunkowego? Zupełnie po cichu zniknęły z nich krzyże, a pojawił się jakiś nieokreślony, gwiaździsty znak z laską Eskulapa w centrum. W ten sposób Europa ma nawiązywać do swoich grecko-rzymskich korzeni, wykluczając chrześcijańskie. To zupełnie tak jak w Sowietach swego czasu, gdzie można było kupić łańcuszki tylko ze znakami zodiaku, a krzyże z cerkwi i kościołów walono w proch.

Krzyż stał się znakiem sprzeciwu…, bo był nim zawsze. „Stat crux, dum volvitur mundus” (stoi krzyż, choć świat się przewraca). I przyszedł czas, kiedy na powrót zaczęto stawiać krzyże i kapliczki, bo człowiek, który żyje w pustce religijno-kulturowej staje się mniej człowiekiem. Stąd płynie prognoza ostateczna, i niech będą nią słowa Cypriana K. Norwida:

„Ojcze mój, twa łódź
Wprost na most płynie -
Maszt uderzy!... Wróć!
Lub wszystko zginie.

Patrz, jaki tam krzyż,
Krzyż niebezpieczny!
Maszt się niesie wzwyż,
Most mu poprzeczny”.

„Synku, trwogi zbądź!
To znak zbawienia;
Płyńmy, bądź co bądź!
Patrz, jak się zmienia!

Oto wszerz i wzwyż
Wszystko toż samo”.
„Gdzie się podział krzyż?”
„Stał się nam bramą!”

(Cyprian K. Norwid, Krzyż i dziecko)

2013-02-27 14:23

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Litania nie tylko na maj

Niedziela Ogólnopolska 19/2021, str. 14-15

[ TEMATY ]

litania

Karol Porwich/Niedziela

Jak powstały i skąd pochodzą wezwania Litanii Loretańskiej? Niektóre z nich wydają się bardzo tajemnicze: „Wieżo z kości słoniowej”, „Arko przymierza”, „Gwiazdo zaranna”…

Za nami już pierwsze dni maja – miesiąca poświęconego w szczególny sposób Dziewicy Maryi. To czas maryjnych nabożeństw, podczas których nie tylko w świątyniach, ale i przy kapliczkach lub przydrożnych figurach rozbrzmiewa Litania do Najświętszej Maryi Panny, popularnie nazywana Litanią Loretańską. Wielu z nas, także czytelników Niedzieli, pyta: jak powstały wezwania tej litanii? Jaka jest jej historia i co kryje się w niekiedy tajemniczo brzmiących określeniach, takich jak: „Domie złoty” czy „Wieżo z kości słoniowej”?

CZYTAJ DALEJ

2 maja – Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej oraz Dzień Polonii i Polaków poza granicami kraju

2024-05-02 07:15

[ TEMATY ]

Dzień Flagi

Karol Porwich/Niedziela

Na fladze RP nie wolno umieszczać żadnych napisów ani rysunków. Flaga nigdy nie może też dotknąć podłogi, ziemi, bruku lub wody - Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej oraz Dzień Polonii i Polaków poza granicami kraju łączy manifestowanie przywiązania do barw i symboli narodowych.

Kilkadziesiąt dni po wybuchu powstania listopadowego, zebrani na Zamku Królewskim w Warszawie posłowie i senatorowie Królestwa Polskiego podjęli pierwszą w dziejach Polski uchwałę ustanawiającą barwy narodowe. „Izba senatorska i poselska po wysłuchaniu wniosków Komisyi sejmowych, zważywszy potrzebę nadania jednostajnej oznaki, pod którą winni łączyć się wszyscy Polacy, postanowiły i stanowią: Kokardę narodową stanowić będą kolory herbu Królestwa Polskiego oraz Wielkiego Księstwa Litewskiego, to jest kolor biały z czerwonym” – czytamy w uchwale z 7 lutego 1831 r. Akt ten interpretowano jako dopełnienie decyzji o przywróceniu polskiej suwerenności, którym była decyzja o detronizacji cara Mikołaja I jako króla Polski.

CZYTAJ DALEJ

Piłkarski PP - triumf Wisły Kraków

2024-05-02 18:56

[ TEMATY ]

piłka nożna

Puchar Polski

PAP/Marcin Bielecki

Zawodnicy Wisły Kraków cieszą się z gola podczas finałowego meczu piłkarskiego Pucharu Polski z Pogonią Szczecin

Zawodnicy Wisły Kraków cieszą się z gola podczas finałowego meczu piłkarskiego Pucharu Polski z Pogonią Szczecin

Piłkarze Wisły Kraków po raz piąty w historii zdobyli Puchar Polski. W finale na PGE Narodowym w Warszawie pokonali Pogoń Szczecin 2:1 po dogrywce. Wcześniej "Biała Gwiazda" zdobyła to trofeum w latach 1926, 1967, 2002 i 2003.

Pogoń Szczecin - Wisła Kraków 1:2 po dogr. (1:1, 0:0).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję