Reklama

Diecezja

Stara Wieś i Mikuszowice – sakralne perły w ramach EDD

2018-09-04 13:45

PB
Edycja bielsko-żywiecka 36/2018, str. III

PB
Scena męczeństwa św. Barbary namalowana w Mikuszowicach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Starej Wsi oraz dedykowana św. Barbarze świątynia w Mikuszowicach Krakowskich to sakralne obiekty wybrane w naszej diecezji do zwiedzania w ramach Europejskich Dni Dziedzictwa. Inauguracja projektu „Otwarte kościoły” w województwie śląskim odbyła się 8 września w XVI-wiecznym drewnianym kościele w Starej Wsi. W programie znalazły się m.in. konferencje ukazujące związku sztuki w służbie niepodległości, pokaz lekcji i kaligrafii w Etnograficznej Izbie Regionalne oraz piknik z licznymi atrakcjami. Więcej o tym wydarzeniu napiszemy w kolejnych numerach.

Drugą świątynią wybraną do zwiedzania jest kościół św. Barbary w Mikuszowicach Krakowskich. 15 września nadarza się wyjątkowa okazja obejrzenia pierwszej sceny cyklu polichromii poświęconej życiu i męczeńskiej śmierci św. Barbary – Dzieciństwo św. Barbary. Boczny ołtarz poświęcony Matce Boskiej, który dotychczas zasłaniał scenę dzieciństwa patronki kościoła, został oddany do prac konserwatorskich. W ten sposób odsłonięta została dotychczas nieznana część polichromii (malowidła powstały w 1723 r.). Zwiedzanie zaplanowane w dwóch turach uzupełni konferencja „Opowieść o św. Barbarze” – zestaw kilku krótkich prelekcji. Omówiona zostanie biografia św. Barbary (legenda w konfrontacji z historyczną prawdą) oraz rola i kult św. Barbary w Kościele wschodnim i zachodnim. Więcej o projekcie można dowiedzieć się na stornie EDD. Zapisy na zwiedzanie pod adresem: otwartekoscioly@nid.pl .

Reklama

EDD to największy w Europie projekt społeczny i edukacyjny, najważniejsze święto zabytków kultury Starego Kontynentu. Ich idea narodziła się 3 października 1985 r. w Granadzie w Hiszpanii podczas II Konferencji Rady Europy, na której minister kultury Francji zaproponował zorganizowanie w całej Europie zainicjowanych we Francji w 1984 r. Dni Otwartych Zabytków. Wówczas po raz pierwszy bezpłatnie udostępniono zwiedzającym obiekty, do których dostęp dotychczas był ograniczony. Inicjatywa cieszyła się tak dużym zainteresowaniem, że w 1991 r. zainspirowała Radę Europy do ustanowienia EDD.

Tagi:
zabytki

Reklama

2 miliony złotych na zabytki

2019-04-16 18:32

Agnieszka Bugała

Plan i wysokość kwot dofinansowania prac konserwatorskich, remontowych i robót budowlanych przy zabytkach w regionie przedstawił dziś na konferencji prasowej Wojewoda Dolnośląski Paweł Hreniak. W spotkaniu wzięła także udział Barbara Nowak-Obelinda, Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków oraz Piotr Oszczanowski, Dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu.

Arch. DUW

Dotacja na dofinansowanie prac konserwatorskich, remontowych i robót budowlanych przy zabytkach w regionie w 2019 r. wyniesie prawie 2 mln zł. Wojewoda podjął też decyzję o wsparciu kwotą blisko 80 tys. zł prac zabezpieczających i konserwatorskich na terenie pocysterskiego kompleksu klasztornego w Lubiążu. W ramach tego projektu wykonane zostaną dwa zadania:

- gazowanie zawartości pomieszczenia w klasztorze w Lubiążu, w którym przechowywane są stropy Willmanna z Moczydlnicy Klasztornej,

- konserwacja 5 obrazów – elementów wyżej wymienionych stropów.

Do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu w 2019 r. wpłynęło 205 wniosków o dofinansowanie prac konserwatorskich, remontowych i robót budowlanych przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków na łączną kwotę niemal 30 mln zł.

Zebrane wnioski zostały zweryfikowane pod względem formalno-prawnym tj.: czy obiekt jest wpisany do rejestru zabytków, czy osoba ubiegająca się o dofinansowanie obiektu zabytkowego jest właścicielem tego zabytku, czy została dołączona pełna dokumentacja zgodnie z obowiązującymi formularzami, jak również czy wnioskowana kwota jest zasadna.

Po przeanalizowaniu złożonych dokumentów, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we Wrocławiu przeprowadził inspekcję obiektów zabytkowych pod kątem zasadności udzielania dotacji.

Przyjętymi kryteriami do umieszczenia wniosku w planie finansowym były:

- wartość zabytku: historyczna, artystyczna, naukowa, zabytkowa,

- obiekt na liście UNESCO, Pomnik Historii w ich obrębie,

- stan zachowania zabytku – zagrożenia, katastrofy budowlane,

- celowość realizacji zadania – kontynuacja prac,

- finansowy stopień zaangażowania, starania przyznania dotacji u innych podmiotów.

Zgodnie z przyjętymi kryteriami pozytywnie zostały zaopiniowane 44 wnioski zgodnie z planem finansowym Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków.

Nie zostało uwzględnionych 161 wniosków, w tym:

- 25 wniosków odrzuconych ze względu na uchybienia formalne

- 136 wniosków niezakwalifikowanych do objęcia dotacją

Lista pozytywnie zaopiniowanych wniosków

1. Bardo - Konserwacja ambony z kościoła parafialnego pw. Nawiedzenia NMP kwota dotacji: 40000

2. Bystrzyca - Remont dachu domu przysłupowego nr 12, kwota dotacji: 45000

3. Cieśle - Konserwacja epitafium tablicowego z kościoła filialnego pw. MB Tuchowskiej, kwota dotacji: 30000

4. Dębice - Konserwacja płyty epitafijnej NN rycerza na elewacji kościoła filialnego pw. św. Jadwigi, kwota dotacji: 25000

5. Doboszowice - Konserwacja ołtarza bocznego pw. Siedmiu Boleści Marii z kościoła parafialnego pw. św. Mikołaja, kwota dotacji: 40000

6. Dobra - Konserwacja loży kolatorskiej wraz z epitafium G.A.von Huegel i H. von Gfug w kościele parafialnym pw. NMP z Góry Karmel, kwota dotacji: 40000

7. Dzierżoniów - Konserwacja balustrad empor kościoła parafialnego pw. św. Jerzego kwota dotacji: 50000

8. Głębowice - Konserwacja ołtarza głównego z kościoła parafialnego pw. NMP z Góry Karmel, kwota dotacji: 40000

9. Jaczków - Konserwacja ołtarza głównego z kościoła filialnego pw. MB Częstochowskiej, kwota dotacji: 30000

10. Jelenia Góra-Sobieszów - Konserwacja empor kościoła pomocniczego pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, kwota dotacji: 50000

11. Kamieniec Ząbkowicki - Konserwacja ołtarza bocznego pw. Serca Jezusa z kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia NMP, kwota dotacji: 40000

12. Kąty Bystrzyckie - Konserwacja obrazu „Naigrywanie” z kościoła filialnego pw. św. Katarzyny, kwota dotacji: 7500

13. Kurów Wielki Konserwacja ołtarza bocznego pw. św. Anny z kościoła parafialnego pw. św. Jana Chrzciciela, kwota dotacji: 40000

14. Legnica - Konserwacja epitafium N.N osoby z elewacji kościoła pw. NMP, kwota dotacji: 20000

15. Legnica - Wykonanie badań geologicznych w kościele parafialnym pw. Św. Jana Chrzciciela, kwota dotacji: 30000

16. Lewin Kłodzki - Konserwacja ołtarza bocznego pw. św. Rodziny z kościoła parafialnego pw. św. Michała Archanioła, kwota dotacji: 20000

17. Lubiąż - Konserwacja portalu fasady kościoła klasztornego pw. Wniebowzięcia NMP, kwota dotacji: 50000

18. Lubiąż - Remont dachu kościoła parafialnego pw. św. Walentego, kwota dotacji: 50000

19. Miękinia - Konserwacja rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem z kościoła parafialnego pw. Narodzenia NMP, kwota dotacji: 6000

20. Milicz - Remont dachu i stropów kościoła parafialnego pw. św. Andrzeja Boboli w Miliczu, kwota dotacji: 100000

21. Niedźwiedzica - Konserwacja malowideł ściennych w kościele filialnym pw. św. Mikołaja, kwota dotacji: 30000

22. Niwnice - Konserwacja ołtarza bocznego pw. św. Barbaryz kościoła filialnego pw. św. Jadwigi, kwota dotacji: 50000

23. Olszyna - Konserwacja polichromowanego stropu w kościele pomocniczym pw. Podwyższenia Krzyża Św., kwota dotacji:30000

24. Pątnów-Pawlikowice Konserwacja malowideł ściennych w kościele filialnym pw. św. Jana Chrzciciela, kwota dotacji: 30000

25. Piotrkowice - Remont konstrukcji oraz rekonstrukcja i izolacja sklepień mauzoleum Dankckelmanów, kwota dotacji: 40000

26. Ręszów - Konserwacja chrzcielnicy z kościoła filialnego pw. Narodzenia NMP, kwota dotacji: 20000

27. Rościsławice - Konserwacja ołtarza głównego z kościoła parafialnego pw. Podwyższenia Krzyża Św., kwota dotacji:15000

28. Skorzynice - Remont ścian ryglowych piętra domu przysłupowego nr 26, kwota dotacji: 45000

29. Smogorzów Wielki - Konserwacja rzeźby - Pieta z kościoła parafialnego pw. św. Michała Archanioła, kwota dotacji:15000

30. Sokołowsko - Odbudowa i remont górnych partii ścian budynku dawnego Sanatorium "Grunwald", kwota dotacji: 80000

31. Stary Zamek - Remont dachu kościoła parafialnego pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika, kwota dotacji: 100000

32. Struga - Remont dachu pałacu, kwota dotacji: 50000

33. Strzegom - Konserwacja ołtarza bocznego pw. Krzyża Św. z kościoła parafialnego pw. śś. Ap. Piotra i Pawła, kwota dotacji: 40000

34. Szklary Górne - Konserwacja ołtarza głównego z kościoła parafialnego pw. śś. Ap. Piotra i Pawła, kwota dotacji: 25000

35. Świdnica - Konserwacja ołtarza głównego z kościoła parafialnego pw. św. Stanisława B.M. i św. Wacława M., kwota dotacji: 50000

36. Świdnica - Konserwacja loży cechowej poszewników w Kościele Pokoju, kwota dotacji: 50000

37. Święta Katarzyna - Konserwacja kapliczki na koronie muru cmentarnego przy kościele parafialnym pw. św. Katarzyny, kwota dotacji: 24000

38. Trzebnica - Remont konstrukcji więźby dachowej wraz z wymianą pokrycia dachowego klasztoru Kongregacji Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, kwota dotacji: 100000

39. Uniemyśl - Remont dawnego kościoła pw. św. Mateusza, kwota dotacji: 100000

40. Wałbrzych - Remont ścian ryglowych kościoła parafialnego pw. św. Józefa Oblubieńca, kwota dotacji: 60000

41. Wilków Średzki - Konserwacja malowideł ściennych w kościele filialnym pw. św. Mateusza, kwota dotacji: 50000

42. Zalesie - Konserwacja stropu i balustrady chóru muzycznego w kościele filialnym pw. św. Anny, kwota dotacji: 40000

43. Lubań Montaż dachówki po konserwacji wraz z uzupełnieniem dachówką rzemieślniczą na budynku Domu Solnego przy ul. Podwale 4, kwota dotacji: 100000

44. Stara Kamienica Konserwacja portalu wejścia głównego do zamku, kwota dotacji: 30000

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dlaczego data Wielkanocy jest zmienna

Ks. Józef Dębiński
Edycja włocławska 16/2003

Sashkin/pl.fotolia.com

Wielkanoc jest świętem ruchomym, którego data wielokrotnie była przedmiotem sporu. Obecnie przyjmuje się, że to święto przypada w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, tj. po 21 marca.
Niejakim problemem przy ustaleniu daty Wielkanocy jest różnica w dacie ukrzyżowania Chrystusa podana w Ewangeliach synoptycznych (św. Marka, św. Mateusza i św. Łukasza) i w Ewangelii św. Jana. Różnica ta spowodowana jest żydowskim systemem liczenia dnia, czyli od zachodu do zachodu słońca. Stąd pytanie, jak powinien być zaliczony wieczór 14. nizan. Obydwa ujęcia miały swoich zwolenników. Kościoły wschodnie opowiadały się za dniem 14., a zachodnie - za 15. Kwestia ta została w końcu rozstrzygnięta na pierwszym soborze ekumenicznym w Nicei (Turcja) w 325 r., gdzie przyjęto oficjalnie datę 15.
Zgodnie z kalendarzem żydowskim i przekazami Ewangelii, Chrystus został ukrzyżowany 14. nizan, a zmartwychwstał w niedzielę po 14. nizan. Tę praktykę za św. Janem Apostołem przyjął Kościół w Małej Azji i obchodził uroczystości wielkanocne w dwa dni po 14. nizan. Zwolenników takiego terminu Świąt Wielkanocnych nazywano kwartodecymanami.
Praktyka Kościoła na Zachodzie była inna. Uroczystości wielkanocne obchodzono w niedzielę po 14. nizan, natomiast pamiątkę śmierci Chrystusa czczono w piątek przed niedzielą. Należy zauważyć, iż Kościoły małoazjatyckie, podkreślając dogmatyczny punkt widzenia, obchodziły dzień śmierci Chrystusa jako dzień radości - odkupienia. Zachód zaś akcentował mocniej punkt widzenia historyczny i obchodził dzień śmierci Chrystusa jako dzień żałoby, smutku, postu.
Nie można nie wspomnieć o trzeciej grupie chrześcijan, o tzw. protopaschistach, którzy po zburzeniu Jerozolimy nie trzymali się ściśle kalendarza żydowskiego i często obchodzili uroczystości wielkanocne przed 14. nizan.
Biskup Smyrny Polikarp w 155 r. udał się do Rzymu, do papieża Aniceta, w celu ustalenia jednego terminu Świąt Wielkanocnych dla całego Kościoła. Do porozumienia jednakże nie doszło. Sprawa odżyła w 180 r., za papieża Wiktora, kiedy opowiedziano się za niedzielnym terminem Wielkanocy. Papież polecił - pod karą ekskomuniki - przestrzegać nowo ustalonego terminu święcenia Wielkanocy. Mimo tego polecenia, metropolia efezka z biskupem Polikarpem na czele trzymała się nadal praktyki 14. nizan. Zanosiło się nawet na schizmę, ale nie doszło do niej dzięki zabiegom św. Ireneusza, biskupa Lyonu.
Dopiero na I soborze powszechnym w Nicei (325 r.) przyjęto dla całego Kościoła praktykę rzymską. Uchwały Soboru nie zlikwidowały jednak różnic pomiędzy Kościołami wschodnimi i zachodnimi. Należy pamiętać, że Rzym i Aleksandria używały odmiennych metod obliczania daty. Metoda aprobowana przez Rzym zakładała zbyt wczesną datę równonocy - 18 marca, gdy tymczasem Aleksandryjczycy ustalili ją poprawnie.
By położyć kres tej dwoistości, Synod Sardycki (343 r.) podniósł na nowo kwestię dnia wielkanocnego, ustalając wspólną datę na 50 lat. Inicjatywa przetrwała jednak zaledwie kilka lat. Po raz kolejny spór próbował zażegnać cesarz Teodozjusz (346--395). Prosił biskupa aleksandryjskiego Teofilosa o wyjaśnienie różnic. W odpowiedzi biskup, opierając się na metodzie aleksandryjskiej, sporządził tabelę chronologiczną świąt Wielkanocy. Jego zaś kuzyn, św. Cyryl, kontynuując dzieło wuja, wskazał przy okazji, na czym polegał błąd metody rzymskiej. Metoda aleksandryjska uzyskała pierwszeństwo i została zaakceptowana dopiero w połowie V w.
Z polecenia archidiakona Hilarego, Wiktor z Akwitanii w 457 r. rozpoczął pracę nad pogodzeniem metody rzymskiej i aleksandryjskiej. Hilary, już jako papież, zatwierdził obliczenia Wiktora z Akwitanii i uznał je za obowiązujące w Kościele. Od tego czasu obydwa Kościoły obchodziły Wielkanoc w tym samym czasie.
Największego przełomu w zakresie ustalenia daty Wielkanocy dokonał żyjący w VI w. scytyjski mnich, Dionysius Exiguus (Mały). Stworzył on chrześcijański kalendarz, rozpoczynając rachubę lat od narodzenia Chrystusa. To nowe ujecie chronologii zapanowało w Europie na dobre w XI w., a w świecie greckim dopiero w XV w. Chcąc uzyskać datę Wielkanocy, średniowieczny chronolog znalazł tzw. złotą liczbę danego roku (tj. kolejny numer roku w 19-letnim cyklu lunarnym), a potem sprawdzał w tabelach datę pełni księżyca. Znalazłszy ją, szukał pierwszej pełni po równonocy, czyli po 21 marca. Potem sprawdzał tabelę tzw. liter niedziel, która podawała datę Niedzieli Wielkanocnej.
Również Mikołaj Kopernik, na zamku w Olsztynie, gdzie przebywał przez pięć lat, własnoręcznie wykonał tablicę astronomiczną, na której wykreślił równonoc wiosenną. Było to ważne m.in. przy ustalaniu Wielkanocy.
Po XVI-wiecznej reformie kalendarza i wprowadzeniu w 1582 r. kalendarza gregoriańskiego po raz kolejny rozeszły się drogi Wschodu i Zachodu. Niedokładność kalendarza juliańskiego spowodowała przesunięcie względem rzeczywistej daty wiosennej równonocy, dziś wynoszące 13 dni.
Pod koniec XX i na początku XXI w. można zauważyć tendencje do wprowadzenia stałej daty Wielkanocy. Takie propozycje przedstawiano już na forum Ligi Narodów i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dał temu też wyraz w Konstytucji o liturgii II Sobór Watykański oraz patriarcha Konstantynopola Atenagora I w wielkanocnym orędziu z 1969 r., wzywając do usuwania różnic pomiędzy Kościołami i ustalenia wspólnej daty Wielkanocy.
Spośród proponowanych stałych dat sugerowana jest najczęściej druga niedziela Wielkanocy, co pokrywałoby się z ogólnym trendem ustaleń daty śmierci Chrystusa na dzień 3 kwietnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: dzielmy paschalną radość zwłaszcza z najbardziej potrzebującymi

2019-04-22 13:18

tłum. st (KAI) / Watykan

Do czerpania pokoju i pogody ducha, będących darami Zmartwychwstałego, by dzielić się nimi z braćmi, zwłaszcza z tymi, którzy najbardziej potrzebują pocieszenia i nadziei zachęcił Ojciec Święty wiernych w rozważaniu przed odmawianą w Poniedziałek Wielkanocny, 22 kwietnia modlitwą Regina Coeli.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiego rozważania w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dziś i przez cały ten tydzień trwa nadal w liturgii, a także w życiu, wielkanocna radość zmartwychwstania Jezusa. To cudowne zdarzenie upamiętnialiśmy wczoraj. W Wigilię Paschalną zabrzmiały słowa wypowiedziane przez aniołów przy pustym grobie Chrystusa. Kobietom, które poszły do grobu o świcie pierwszego dnia po szabacie, powiedzieli: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał” (Łk 24, 5-6). Zmartwychwstanie Chrystusa stanowi najbardziej wstrząsające wydarzenie w dziejach ludzkości, zaświadczające o zwycięstwie Bożej miłości nad grzechem i śmiercią i dające naszej nadziei na życie fundament tak solidny, jak skała. Stało się to, co po ludzku było nie do pomyślenia: „Jezusa Nazarejczyka [...] Bóg wskrzesił, zerwawszy więzy śmierci” (Dz 22,22).

W ten „Poniedziałek Anioła” liturgia, poprzez Ewangelię św. Mateusza (por. 28,8-15), prowadzi nas z powrotem do pustego grobu Jezusa. Warto, abyśmy myślą udali się do psutego grobu Jezusa. Kobiety przepełnione bojaźnią i radością pospiesznie wyruszają, aby zanieść uczniom nowinę: grób był pusty. I w tej chwili stanął przed nimi Jezus. A One „zbliżyły się do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon” (w. 9). Dotknęły: nie był widmem. Był to Jezus żyjący ze swym ciałem. To był On. Jezus przepędza bojaźń z ich serc i zachęca je, by tym bardziej głosiły braciom, co się wydarzyło. Wszystkie Ewangelie podkreślają rolę kobiet, Marii Magdaleny i innych, jako pierwszych świadków zmartwychwstania. Przestraszeni mężczyźni zamknęli się w Wieczerniku. Piotr i Jan, uprzedzeni przez Magdalenę, dokonali jedynie szybkiego wypadu, podczas którego stwierdzili, że grób jest otwarty i pusty. Ale to kobiety jako pierwsze spotkały Zmartwychwstałego i ogłosiły, że On żyje.

Dzisiaj, drodzy bracia i siostry, także i dla nas rozbrzmiewają słowa Jezusa skierowane do kobiet: „Nie bójcie się. Idźcie i oznajmijcie ... ”(w. 10). Po obrzędach Triduum Paschalnego, które sprawiły, że ponownie przeżyliśmy tajemnicę śmierci i zmartwychwstania naszego Pana, teraz oczami wiary kontemplujemy Go zmartwychwstałego i żyjącego. My też jesteśmy wezwani, by Go spotkać osobiście i stać się Jego głosicielami i świadkami.

Słowami starożytnej sekwencji wielkanocnej powtarzamy w tych dniach: „Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja”. A w Nim także i my zmartwychwstajemy, przechodząc ze śmierci do życia, z niewoli grzechu do wolności miłowania. Pozwólmy więc, by dotarło do nas pocieszające orędzie Wielkanocy i ogarnęło nas Jego chwalebne światło, które rozprasza ciemność bojaźni i smutku. Zmartwychwstały Jezus idzie obok nas. On objawia się tym, którzy Go wzywają i miłują. Przede wszystkim w modlitwie, ale także w prostych radościach przeżywanych z wiarą i wdzięcznością. Możemy też odczuć Jego obecność dzieląc chwile serdeczności, gościnności, przyjaźni, podziwiania przyrody. Niech ten świąteczny dzień, w którym zwyczajowo cieszymy się odrobiną odpoczynku i bezinteresowności pomaga nam doświadczyć obecności Jezusa.

Prośmy Dziewicę Maryję, abyśmy mogli w pełni zaczerpnąć pokoju i pogody ducha, będących darami Zmartwychwstałego, by dzielić się nimi z braćmi, zwłaszcza z tymi, którzy najbardziej potrzebują pocieszenia i nadziei.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem